CaPTaiN AmeRiCa : ThE WiNteR SoLdiER (2014)

Plot: Ο Steve Rogers δυσκολεύεται να συνηθίσει το ρόλο του στον σύγχρονο κόσμο και μπαίνει στη μάχη με μια καινούρια απειλή από τον παρελθοντικό κόσμο : Τον Σοβιετικό πράκτορα γνωστό με την ονομασία ο Στρατιώτης του Χειμώνα.

A.K.A. / Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα

Dir / Anthony Russo & Joe Russo

Act / Chris Evans, Samuel L. Jackson, Scarlett Johansson

Μπερδεμένοι καιροί για το σινεμά. Κάθε χρόνο έχουμε Franchise τριλογίες, πενταλογίες, ταινίες που συγκοινωνούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Χρόνο με το χρόνο εδραιώνεται η λογική ότι κινηματογράφος πλέον στα μάτια της αμερικάνικης μεγάλο-βιομηχανίας έχει σαν στόχο τους (όχι και τόσο) ανήσυχους νέους. Όλες οι ταινίες πλέον ελέγχονται εξονυχιστικά και το studio για να εγκρίνει τη διανομή  υπάρχουν κανόνες. Απαγορεύεται το κάπνισμα, η γλώσσα είναι προσεγμένη και η βία έχει μια πολλή συγκεκριμένη αισθητική.

Όλα Politically Correct να μην προσβληθεί κανείς και ο δημιουργός σκηνοθέτης στο ρόλο μαέστρου να κουμαντάρει σωστά μια παραγωγή της τάξεως των 200.000.000$ και πάνω. Δεν μπορείς, βέβαια, να αδικήσεις τα studio που πληρώνουν έναν εθνικό προϋπολογισμό για μια ταινία και θέλουν να είναι σίγουροι για το κέρδος τους. Το βάρος πέφτει στο κοινό.

Και πριν κάποιος κατηγορήσει τη νέα γενιά που επιλέγει και κατακλύζει τα multiplex σαν πρόβατα, μην ξεχάσουμε ότι οι ενήλικες έχουν βιδωθεί στις πολυθρόνες τους περιμένοντας το Game Of Thrones.Το κέρδος που πηγάζει από το ενδιαφέρον του κοινού είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας.  Όταν ο κόσμος, πραγματικά, δεν έδινε δεκάρα για φανταχτερούς υπερήρωες, έβγαζαν σε βίντεο μπαρμπάδες ντυμένους με πολύχρωμες μάλλινες φορεσιές ή body painted,με περούκες, να χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια (Batman εξαιρουμένου).

«Παιδικές» ταινίες λοιπόν και ήρωες από κόμικ είναι η σύγχρονη φρενίτιδα. Ο παραγωγός μιας ταινίας δεν έχει να προσέξει μόνο τα παιδία και πως  θα καταλάβουν τη ταινία,  έχει και τους ενήλικες που χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που απλά θα πάνε να δουν μια ταινία, να περάσουν 2 ώρες ευχάριστα και αυτούς που έχουν φάει τα κόμικ με το κουτάλι και έχουν απαιτήσεις οι ήρωες τους να έχουν συνέπεια με το πρωταρχικό υλικό. Χάος……

Σε γενικές γραμμές ένας απλός θεατής δύσκολα να δυσαρεστηθεί με αυτές τις ταινίες, αν ο σκοπός του είναι ποπ κορν, κοκα κολα και τα μυαλά στα κάγκελα, κάτι το οποίο είναι απόλυτα θεμιτό και αναγκαίο (η ανέκαθεν λογική του blockbuster). Κάποιες ταινίες καταφέρνουν να ξεπεράσουν προσδοκίες (Watchmen) κάποιες δημιουργούν στερεότυπα “ενήλικων” κόμικ (Batman) κάποιες χωρίς να είναι “σκοτεινές”, με την αφέλεια τους γοητεύουν τους πάντες (αυτό έχει να κάνει πιο πολύ με τις ταινίες της Marvel).

Κάπου εδώ μπαίνει και ο καπετάν Αμερικάνος. Η πρώτη μεταφορά του χαρακτήρα αυτού (όχι δεν θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για τις προηγούμενες προσπάθειες των αρχών του ‘90) μπορείς να πεις ότι έπιασε τον πιο παρδαλό από τους παρδαλούς ήρωες και έδωσε μια σοβαρή νότα, χωρίς να ξεφεύγει και να γίνεται μπασταρδάκι του Christopher Nolan (Dark Knight), στρώνοντας το χαλί να μπει και αυτός στο πάνθεον των ηρώων των Avengers.

 Η δεύτερη προχωράει ένα βήμα μπροστά. Στοιχεία espionage και πνεύμα περιπετειών άλλης εποχής μπαίνουν στο παιχνίδι. Ένα τόνο κάτω τα CGI εφέ (τηρουμένων των αναλογιών), περισσότερα πρακτικά εφέ και ένας ήρωας από άλλη εποχή να προσπαθεί να επιβάλει την ασπρόμαυρη λογική του μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο αμφιλεγόμενους, γκρίζους ηθικά, χαρακτήρες. Ο καπεταναίος μας δεν έχει εσωτερικές συγκρούσεις αλλά δεν είναι και άτρωτος. Είναι σχεδόν ανανεωτικό να βλέπεις μια πλοκή παλαιάς κοπής όπου επιτέλους παρακάμπτεται τα στερεοτυπικό, πλέον, «ο χειρότερος εχθρός είναι ο εαυτός». Κερασάκι στη τούρτα ο Ρομπερτ Ρεντφορντ, με την παρουσία, του να δίνει τις ευλογίες του στη σημερινή γενιά, σε μια ταινία που θέλει να σεβαστεί το παρελθόν αλλά και να πατήσει και στο σήμερα και που σίγουρα θα αφήσει το στίγμα της.

3.0 / 5.0

MaNNi

PaSooKKooN (2010)

Plot: Τρεις κολλητοί φίλοι θεωρούν πως η φιλία τους θα κρατήσει παντοτινά. Όμως μερικές μικρές ρωγμές που εμφανίζονται ανάμεσα τους αρχίζουν να τους επηρεάζουν σε τέτοιο βαθμό που τους οδηγεί σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.

Α.Κ.Α. / Bleak Night (Eng)

Dir / Sung-Hyun Yoon

Act /  Je-hoon Lee, Jung-min Park, Jun-young Seo

Tο Holywood έχει χτίσει με τα χρόνια στεγανά και στερεότυπα. Σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής υπάρχει μια προδιαμορφωμένη ιδέα που με τη δύναμη του κινηματογράφου μπορεί πλέον μια συμπεριφορά να χαρακτηριστεί αποδεκτή ή κατακριτέα όταν τη βλέπουμε στο πανί. Οι παράμετροι που όρισαν τις στερεοτυπικές αντιλήψεις δεν έχουν μια σαφή αφετηρία έχουν όμως φανερό αποτέλεσμα στη ψυχολογία του θεατή. 

Το “bullying”και η παιδική βία είναι ένα θέμα που απασχολεί και προβληματίζει και έχει αποτυπωθεί πολλές φορές κινηματογραφικά, με πολύ συγκεκριμένη οπτική.

Από το 90% των μεταφορών των βιβλίων του Stephen King μέχρι τo Back To The Future, υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο 'ο πρωταγωνιστής, περιθωριακός και συμπαθής, είναι αντιμέτωπος με την ανεξέλεγκτη βία μιας ομάδας παιδιών που είτε είναι σε ένα πιο βαθύ περιθώριο, είτε είναι ανώτερης τάξης. 

Αυτή η σύγκρουση είναι που πυροδοτεί την όλη πλοκή και επιπλέον δίνει το συναισθηματικό πάτημα στον θεατή να ταυτιστεί και να συμπάσχει με τα παθήματα του ήρωα. 

Αυτοί που ασκούν βία είναι αδικαιολόγητοι και εύκολα αντιπαθείς ενώ αυτός που δέχεται τη βία έχει μια πιο πλήρη ανάπτυξη χαρακτήρα, που ακόμα και όταν έχει μειονεκτήματα δίνεται σεναριακή “υποστήριξη”.

Από την πλευρά του δημιουργού αυτή είναι μανιέρα για εύκολη επιτυχία (ακόμα και όταν γίνεται μερική προσπάθεια ανασύνταξης του κανόνα βλέπε “Christine” του John Carpenter) . Από τη πλευρά του ο θεατής γοητεύεται και μπορεί να ξεχωρίσει που πρέπει να ταυτιστεί ώστε να νοιώσει την κινηματογραφική εμπειρία χωρίς δυσκολία. 

Η συνταγή αυτή, στα χέρια ενός ταλαντούχου σκηνοθέτη, έχει προσφέρει και καλές ταινίες που εκμεταλλευόμενος τις όποιες σεναριακές ευκολίες μπορεί να κατευθύνει τα συναισθήματα του θεατή, παράγοντας, τρόμο (Carrie), νοσταλγία (Stand By Me) ή γέλιο (Back To The Future).

 Μια μικρή ταινία από τη Κορέα όμως δεν ακολουθεί αυτή τη λογική. Πιο συγκεκριμένα δεν ακολουθεί κανένα εύκολο δρόμο. 

Υπάρχει μυστήριο, υπάρχει παιδική βία, υπάρχει ένας γονιός  που προσπαθεί να βρει απαντήσεις, υπάρχει η γοητεία της παιδικής αφέλειας, στοιχεία που αν μπουν σε μια σειρά συνθέτεται μια ταινία έτοιμη να πουλήσει. Εδώ όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο.

 Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί και δεν υπάρχει ξεκάθαρος πρωταγωνιστής. Η ενηλικίωση είναι στο κέντρο με τους έφηβους που προσπαθούν να χωρέσουν στον κόσμο, να φερθούν σαν ενήλικες, να μάθουν τους κανόνες στη ζωή και στο τέλος να βιώσουν τη μοναξιά και την απογοήτευση.

Τα χρώματα της ταινίας είναι γκρίζα όπως και η πραγματικότητα σε αυτή την ιστορία. Δεν υπάρχει σε καμιά περίπτωση επιτηδευμένα καταθλιπτική ατμόσφαιρα, με απίθανες συμπτώσεις που αποσκοπούν στη συναισθηματική φόρτιση ' απλή καθημερινή ιστορία σαν αυτή του παιδιού απέναντι, σαν αυτή που μπορεί να έζησες και εσύ... 

Η παρεϊστικη ατμόσφαιρα των ανηλίκων είναι τρομακτικά πετυχημένη προσπερνώντας κάθε πολιτισμικό χάσμα που μπορεί να υπάρχει μεταξύ Ελλάδας – Κορέας. 

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει σε όλους τους ηθοποιούς που προσφέρουν ερμηνείες που ξεπερνούν κάθε προσδοκία.

 Μια μικρή ένσταση είναι στο τρόπο που εκφράζουν τα συναισθήματα τους τα παιδιά, που ανά στιγμές ξεχνάς ότι μπορεί να είναι 15 χρονών δίνοντας τους τουλάχιστον 7 χρόνια επιπλέον. Πταίσμα, που μπορεί να προσδοθεί και στη πρόθεση των δημιουργών.

 Να αναφέρω, άραγε, ότι η ταινία δεν είναι τίποτα άλλο από πτυχιακή εργασία του Yoon Sung-hyun  στην Korean Academy of Film Arts, που σάρωσε σε βραβεύσεις το 2010 ; 

4.5/5.0

MaNNi

La GrANdE bELLeZzA (2013)

Plot: Ο Jep Gambardella έχει παρασυρθεί από την έντονη νυχτερινή ζωή της Ρώμης για δεκαετίες αλλά με αφορμή τα 65α γενέθλια του σε συνδυασμό με ένα σοκαριστικό νέο από το παρελθόν αφήνει στην άκρη τα club και τα πάρτι για να αναζητήσει την τέλεια ομορφιά.


Α.Κ.Α / The Great Beauty (Eng), Η Τέλεια Ομορφιά (Gre)
Dir / Paolo Sorrentino
Act / Tony Servillo, Sabrina Ferilli, Carlo Verdone, Galatea Ranzi, Carlo Buccirosso

Πέρασε πάνω από μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα για το blog.

Δε γαμιέται.

 Έτυχαν πολλά πράγματα μαζί.

Πίπες ήταν και πέρασαν που λέει και ο απλός λαός.

Δεν είναι ότι δεν έβλεπα, ταινίες.

Το κάθε άλλο.

Απλά η ιδέα να πιάσω μολύβι και χαρτί μου γύριζε τα συκώτια.

Πρέπει να ξεσκίστηκα στις ταινίες αυτό το διάστημα και συνεχίζω να ξεσκίζομαι ασύστολα.

Ένα εργάκι όμως μου μπήχτηκε σαν παλούκι….στην καρδιά (Πως τα απλώνω έτσι ο πούστης)

Μιλάω για το «La Grande Bellezza» του Sorrentino.

Με διαφορά ότι καλύτερο έχω δει τα τελευταία τρία χρόνια. 
Με αυτό το φιλμ ο Sorrentino πήρε μαζί του στη γείτονα Ιταλία το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το 2014 αν και λίγη σημασία έχει ποιόν βραβεύει η Αμερικάνικη Ακαδημία.

Είχα σκοπό να το τσεκάρω καιρό πριν, όπως και το άλλο του φιλμ το “Il Divo” το οποίο και τον έκανε γνωστό τον ψυχάκια τον Ιταλό στο κοινό της μεγάλης γαλάζιας σφαίρας αλλά δεν είχε τύχει.

Το είδα λοιπόν προς τα τέλη Αυγούστου σε ένα μικρό σινεμαδάκι που συχνάζω τα καλοκαίρια μαζί με τους υπόλοιπους κουλτουριάρηδες της κάστας μου.

Ας πάμε όμως στο ψητό.

Βασικός ήρωας της τέλειας ομορφιάς είναι ένας πορνόγερος ονόματι Jep Gambardella (Tony Servillo) ο οποίος μετά τη συμπλήρωση των 65 χρόνων του, επαναορίζει τη θεώρηση του πάνω στην ύπαρξη.

Αφού έχει γαμήσει ότι κινείται στη γενέτειρα του αιώνια πόλη της Ρώμης, και με το πουλί του πλέον να «τιτιβίζει» μόνο σε γιορτές και πανηγύρια το γυρνάει στη φιλοσοφία μπας και βρει νόημα πίσω από το κοινωνικό παραβάν που τον περιβάλλει. 

Το αλκοολίκι, αλκοολίκι, το μουνί, μουνί αλλά το φέρετρο που ήδη αρχίζει και αχνοφαίνεται περιμένοντας τον στην άκρη της προβλήτας σφυρίζοντας τρίλιες του Μπαχ δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες ώστε να τον αναγκάσει να επαναπροσδιορίσει το στίγμα του, πίνοντας Martini με φόντο το Κολοσσαίο.

Ο περίγυρος του αποτελείται από κοσμικά πρόσωπα με ημί-κατεστραμμένη προσωπική ζωή, βουτηγμένα στο botox και τις ενοχές τα οποία σηκώνουν τον δικό τους χρυσό σταυρό και συνειδητοποιούν έστω και αργά πως η τέχνη, η οικογένεια και ο έρωτας στα οποία πίστευαν δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένας συνδυασμός  φαρμακευτικής αγωγής και φαινομένου placebo που τους ποτίζει ο θεός ώστε να απαλύνει τα συμπτώματα της διπολικής διαταραχής και της δυσθυμίας που τους κοπανάνε με άπερκατ και δεξιά κροσέ επί καθημερινής βάσεως.

Ο Sorrentino ακολουθεί το γέρο ήρωα του σε όλη την ταινία να περιφέρεται σαν μάρτυρας του Ιεχωβα στη Ρώμη σε αναζήτηση ενός σκοπού, με φόντο τις ζωές των ανθρώπων της.

Γενικά ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει όλα τα φόντα να καταλήξει στο τέλος της ζωής του σε ψυχιατρικό άσυλο, φορώντας άσπρη φόρμα με ροζ πουά στα μανίκια.

Η φυσιογνωμική του ανάλυση προδίδει άνθρωπο με έφεση στον αυνανισμό και αγάπη προς τα μεγάλα λούτρινα αρκουδάκια.

Τεχνικά απίστευτος, με χορογραφημένες σχεδόν όλες τις σκηνές του, ολίγον εστέτ με τάσεις αυτοπροβολής αλλά η σκοτεινή του πλευρά και η φιλοσόφηση του για τη ζωή δεν μας αφήνει άλλα περιθώρια παρά να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για έναν σπουδαίο δημιουργό.

Ο Sorrentino δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας γλυκύτατος μηδενιστής αν και χωρίς να έχει το σθένος να αφεθεί δίχως ελπίδα στη μέση του ωκεανού όπως συμβαίνει λόγου χάρη με τον γιο, της φίλης του Gambardella ο οποίος παίρνοντας στα σοβαρά ψωλοβρόντηδες όπως ο Μπαζάροφ του Turgeniev, αυτοκτονεί κόβοντας κάθε νήμα που τον ενώνει έστω με μια επίπλαστη νοηματοδότηση του κοσμικού μπάχαλου που μας περιβάλλει.

Ο νιχιλισμός του Sorrentino έχει μεν μαύρο καμβά, ωστόσο θεωρεί πως η τέλεια ομορφιά, μπορεί να αναζητηθεί και να βρεθεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σε αντίθεση με αυτοκτονικούς τύπους όπως ο Nietzche ο οποίος μας είχε γαμήσει το παιδικό μας παιχνίδι και την ανεμελιά της νιότης με τις μανιοκαταθλιπτικές του πίπες.

Με λίγα λόγια η ζωή σύμφωνα με τον Sorre δεν φαίνεται να έχει απολύτως κανένα νόημα η για να τεθεί σε πιο στέρεες βάσεις η πρόταση, θα λέγαμε πως η ύπαρξη δεν φαίνεται να διαθέτει ένα κοινό νόημα αλλά άπειρα νοήματα απολύτως προσωπικά και ανάλογα με την κρίση και τις κεραίες του καθενός.

Η στιγμή της ενόρασης του Gambardella έπειτα από την οποία αρχίζει να αποδέχεται το μάταιο της αναζήτησης σκάει σαν σαπουνόφουσκα από βρωμόνερα στην πουδραρισμένη του μούρη ξυπνώντας τον από τον λήθαργο.

Έτσι δίχως ενοχές πλέον συνεχίζει την κοσμική του ζωούλα αποφασίζοντας παράλληλα να συγγράψει το αναθεματισμένο εκείνο δεύτερο βιβλίο του με το οποίο μας τα έκανε τούμπανο για κάνα δίωρο.

Παράλληλα η 100χρονη παρθένα καλόγρια (Νυχτερίδες κι αράχνες) που είναι η μοναδική που φαίνεται συνειδητοποιημένη παρά το κουρκούτιασμα των εγκεφαλικών κυττάρων της ανεβαίνει μπουσουλώντας μια τεράστια σκάλα για να αποδείξει στον Jesus και τον πατέρα του πως έχει τα απαραίτητα προσόντα για να προσληφθεί στον παράδεισο ως η σφουγγαρίστρα του Άγιου Πέτρου.

Ο Καρδινάλιος που όπως αφήνεται να εννοηθεί προορίζεται για Πάπας είναι ο κλασσικός Πάπα-ροκ που αναζητεί groopies ανάμεσα στο ποιμνίο του για να δοκιμάσει αν η λαμπάδα του ανάβει και εκτός ανάστασης.

Θα τον πω τον πόνο μου.

Ακόμη δεν έχω κατανοήσει εκείνη την σκηνή με την καλόγρια που καθισμένη το χάραμα στη βεράντα του Gambardella μαζεύει γύρω της ένα σμήνος με κωλόπουλα.

Μπορεί βέβαια η αγαμία τόσων ετών να της έχει δώσει το χάρισμα της μη λεκτικής επικοινωνίας με κάθε είδους πουλιών ωστόσο αυτή η σκέψη με αναγουλιάζει καθώς δεν θέλω να ξέρω τι κάνει μόνη της τα βράδια στο κελί και τι είδους πουλιά καλεί για να την συντροφεύσουν.

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας θα το πω όσο πιο απερίφραστα γίνεται.

Μπορεί να καλεί ψωλές.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά.

Εν κατακλείδι, η καμηλοπάρδαλη εξαφανίζεται όσο πιστεύεις ότι αυτό είναι που πραγματικά συμβαίνει κι έτσι το τέχνασμα μετατρέπεται σε πραγματικότητα.

Ο κάθε άνθρωπας αποτελεί ένα εντελώς ξεχωριστό υποκείμενο οπότε η αναζήτηση μιας κοινής αντίληψης δεν έχει καμία λογική συνέπεια ώστε να συζητείται και να αποτελεί βασική αρχή, αξίωμα ή θέσφατη αλήθεια, όπως αυτή πλάθεται εκ των υποκειμενικών απόψεων μιας κάστας διανοούμενων με μικροψωλίαση.

(Με λένε Αρτέμη)

Έτσι λοιπόν οτιδήποτε εξυψώνουμε στον υψηλότερο σκαλί της προσωπικής μας κλίμακας είναι σημαντικό όσο το θεωρούμε έτσι, αφήνοντας στην άκρη τον παπαρό -σκεπτικισμό που με σταθερά βήματα θα μας οδηγήσει λίγα χρόνια αργότερα στην άνοια και την παρακολούθηση σίριαλ τύπου «Καρανταγί» καθήμενοι σε έναν ξεφτισμένο καναπέ

παρέα με την γριά που κάποτε παντρευτήκαμε πιωμένοι σε ένα εκκλησάκι πριν αυτή χάσει δόντια και μαλλιά και αποκτήσει μόνιμο αξύριστο look με γένια τριών ημερών.

(Με λέγανε Αρτέμη)

Για τα υπόλοιπα θα μεριμνήσει το γραφείο κηδειών μαζί με τους συγγενείς και τους φίλους μια ημέρα πριν τον καφέ και τα κουλουράκια στο κυλικείο του Α’ νεκροταφείου.

Τέχνασμα λοιπόν οι κοινωνικές συμβάσεις, η περσόνα του επιθυμητού μας εαυτού, ο έρωτας, η φιλία, ο θεός, η κλειτορίδα της Αννούλας, οι ξυρισμένες γάμπες του μαύρου εξτρέμ του βάζελου, και το Big Mc Menu των McDonalds.

(Ο Αρτέμης πονάει)

4.0/5.0

Alternative Title:  Eternal storm of a restless mind
Alternative Soundtrack: Tu Vuo Fa' L' Americano / Renato Carosone
Tags: Κουλουράκια, Πορνόγερος, Σαπουνόφουσκα, Big Mc Menu, Martini, Bach 

PieRRot Le Fou

TyRaNNosAuR (2011)

Plot: Ο Joseph ένας άντρας που βασανίζεται από βίαιες σκέψεις και οργή που τον οδηγούν στην αυτοκαταστροφή  κερδίζει την ευκαιρία να πετύχει την λύτρωση του η οποία έρχεται με την μορφή της Hannah μιας υπαλλήλου ενός καταστήματος Χριστιανικών δωρεών.


Α.Κ.Α / Τυραννόσαυρος (Gre)
Dir / Paddy Considine
Act / Peter Mullan, Olivia Colman, Eddie Marsan , Sian Breckin, Ned Dennehy

"Τυραννόσαυρο αποκαλούσα τη γυναίκα μου, επειδή ήταν χοντρή και όταν ανέβαινε τις σκάλες, αυτές έτριζαν"! Τάδε έφη Joseph (Peter Mullan) ο οποίος από ότι δηλώνει στην έτερη κατεστραμμένη Hannah ( Olivia Colman) την αγαπούσε την μακαρίτισσα. 

Με λίγα λόγια η συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί "Hippopotamus" ή "Agriogourounous" ή ακόμη και "Betoniera" αλλά το "Tyrannosaur" ακούγεται σίγουρα πιο μυστηριώδες οπότε το κρατήσαμε. 

Τι μπορεί να πραγματεύεται λοιπόν μια ταινία με τον τίτλο "Τυραννόσαυρος";

Ας προσπεράσουμε τον τίτλο γιατί θα μας μπερδέψει.

Ο Auter επικεντρώνεται στα τραύματα που δημιουργούνται μέσα από τις άσχημες καταστάσεις που βιώνονται στην ευαίσθητη παιδική ηλικία η ακόμη και στην ενήλικη ζωή και πως αυτές τελικά χρωματίζουν αναλόγως τον καμβά του ολοκληρωμένου πλέον χαρακτήρα.

Ο άνθρωπος για τον νεοφώτιστο σκηνοθέτη Paddy Considine είναι στα αρχικά του στάδια καλός ωστόσο τα εξωτερικά ερεθίσματα μπορεί να δημιουργήσουν μέσα του ένα τέρας το οποίο κάποια στιγμή είτε θα καταστρέψει τον ίδιο τον "ξενιστή" του είτε θα τα γαμήσει όλα γύρω του.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Hannah η οποία εργάζεται σε ένα μικρό μαγαζάκι με ενδύματα σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης, παρότι η ίδια προέρχεται από ένα μεσοαστικό σπίτι, με ένα άνδρα επαγγελματικά επιτυχημένο αλλά παράλληλα και ολίγον σαδιστικού κτήνους. 

Η σκηνή όπου ο άντρας της ο καλοκάγαθος James (Eddie Marsan) μπαίνει στο σπίτι και αυτή η σκροφίτσα αντί να τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, κοιμάται στον καναπέ είναι χαρακτηριστική. 

Όπως κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του, πετάει έξω την μαλαπέρδα του και κατουράει την ωραία κοιμωμένη σε μια σκηνή που η μαγεία του ερωτισμού πιτσιλάει με ορμή τον φακό του οπερατέρ. 

WTF?!

Τεσπά, έχουμε δει και χειρότερα.

Άλλωστε αυτή κοιμόταν.

Οπότε ας μην τα ρίχνουμε όλα ελαφρά τη καρδία στο εύκολο θύμα.

Θόλωσε από τη γαϊδουριά της. 

Ούτε τον θερμοσίφωνα δεν είχε ανάψει, ούτε είχε φτιάξει φαγητό.

Τα πήρε ο καημένος ο James.

Ως εκεί τον δικαιολογούμε λόγω των ανατολίτικων επιρροών της κοινωνίας μας.

Μετά βλέπουμε τον άντρα να γουστάρει να "γρασάρει την μπετούγια"¨αλλά αυτή να το παίζει δύσκολη οπότε φυσιολογικά και αυτός αποκρίνεται :"Εντάξει. Πάω πάνω να τον παίξω μόνος μου"!

Εντάξει φίλε James συγγνώμη που το λέω έτσι ωμά, αλλά στα αρχίδια μας που θα πας και τι θα κάνεις!`

Πήγαινε και κάνε το καυλί σου να φτύσει σούπα βελουτέ με μπρόκολο ή να βήξει ματωμένα σανδάλια βουδιστή μοναχού με μυκητίαση, αλλά σε παρακαλούμε δεν θέλουμε να ξέρουμε τι κάνεις εσύ και το πουλάκι σου όταν είστε μόνοι.

Κράτα λίγο το επίπεδο.

Παρένθεση.

Που θα πάει ρε σύντροφε αυτή η μαλακία με το ότι η γυναίκα έχει πάντα δίκιο.

Όταν βλέπουμε ταινίες όπου ο σύζυγος δεν πηδάει τη γυναίκα του όπως λόγου χάρη στο mini series του Bergman "Scener ur ett Aktenskap", η γκόμενα πέφτει σε κατάθλιψη.

Όταν πάλι ο άντρας ψήνεται για καθημερινά kinky παιχνιδάκια, η γκόμενα μας τα μασάει και πάλι πέφτει σε κατάθλιψη.

Οπότε βάσει των παραπάνω επιστρέφουμε στο συμπέρασμα στο οποίο έφτασε και ο πρώτος άνδρας Homo Sapiens πριν από 200.000 έτη και που σκάλισε σε πέτρες σε προϊστορικά σπήλαια και το οποίο έχει ως εξής: "Ούγκα μπούγκου Λούγκι παρ Τάγκο σάπο Μαρέγκε Παπα' Τζίγκντ πούτα κοροκό",
που σε απλά ελληνικά μεταφράζεται ως: 
"Χτύπα την πουτάνα στο κεφάλι με ένα ρόπαλο και 
άσε τον άνεμο να σου γαργαλάει παιχνιδιάρικα τα αρχίδια".

Ξεφύγαμε όμως για μια ακόμη φορά.
Πάμε στον βασικό χαρακτήρα της ταινίας, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον μέγα τσαντίλα Joseph.
Γενικά αυτόν τον τύπο εάν τον άφηνες σε ένα δωμάτιο μαζί με μια καλόκαρδη μουγκή ηλικιωμένη καλόγρια που πλέκει σεμεδάκια θα ήταν ικανός να της βγάλει τα μάτια με το βελονάκι και να τη δείρει μέχρι θανάτου γιατί μπορεί να τον προκαλούσε...η σιωπή της η ακόμη και μια λάθος σταυροβελονιά.
Είναι λίγο ευέξαπτος...
Μισεί τους πάντες και τα πάντα, προσπαθεί να ξεχάσει οτιδήποτε του φέρνει αναμνήσεις από μια παλιότερη ζωή και για να μη μακρηγορούμε, η "γραμμή της καρδιάς" στην παλάμη του, γράφει ξεκάθαρα και με μεγάλα μαύρα γράμματα "Ψωλοβρόντης ο Κοινός".
Ο ρόλος του Joseph για να μπαίνουμε σιγά, σιγά πιο βαθιά στο concept του έργου θα μπορούσε κάλλιστα να δοθεί στον υπέρτατο Τάκη Τσουκαλά, εάν βέβαια αυτός για τις ανάγκες της ταινίας αποχωριζόταν το μαλλί αλά Γιοκαρίνης, το οποίο ήταν στην μόδα όταν ακόμη η Maddona είχε ανέπαφο τον παρθενικό της υμένα (Πηγή: The History of the Ancient World: From the Erliest Accounts to the Fall of Rome / Susan Wise Bauer 2007).
Σε γενικές γραμμές η Hannah μαθαίνει από τον Joseph να εξωτερικεύει τα συναισθήματα που καθημερινά απωθούσε σε μια σκοτεινή γωνίτσα του εγκεφάλου της, ενώ αυτός να συγκρατεί τα νεύρα του.

Θα αναρωτιέσαι μικρέ μου αναγνώστη που καταλήγει αυτή η ανταλλαγή κοσμοθεωριών ανάμεσα σε δύο προβληματικούς;
Θα σου απαντήσω λοιπόν...
(SPOILER)
Η Hannah σφάζει σαν αρνί τον Πορνο-Μπάτμαν με τον οποίο ήταν παντρεμένη και καταλήγει να σαπίσει στην ψειρού, ενώ ο γλυκός Joseph κόβει το αλκοόλ και τις μπαρότσαρκες για να γίνει χρήστης τσαγιού (!) και να αρχίσει τις επισκέψεις στο νεκροταφείο αφήνοντας λουλούδια στον τάφο του φίλου του. 
Ρε πάτε καλά!
Αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί Happy Ending μόνο από τη γριά μάνα ενός πρεζάκια!
Ακόμη και ο πρεζάκιας θα έκλαιγε με λυγμούς από τη στεναχώρια και αυτό πιθανότατα θα τον οδηγούσε στη μοιραία δόση...
Όπως και να έχει όμως, εμείς αγαπήσαμε το συγκεκριμένο ταινιάκι και επειδή είμαστε αντισυμβατικά και ολίγον μαλακισμένα όντα, μεθύσαμε με την μαυρίλα και τον Βρετανικό πεσιμισμό του "ψαρά" Considine που ότι ήταν να πει σχετικά, το ξεδίπλωσε σαν γιαπωνέζικη βεντάλια στο μεγάλο πανί.
Ε και ναι λοιπόν, έχει και το δίκιο του... 
Ένα σκυλί είναι όπως το μάθεις...

3,4 / 5

Alternative Title: Gamostavros
Alternative Soundtrack: Fuck You - Archive
Tags: Homo Sapiens , Ψωλοβρόντης, Τσουκαλάς, Πρεζάκιας, Κοροκό
Σου Άρεσε: Πεσιμιστής και μονόχνοτος παπάρας όπως είσαι ταυτίστηκες με τον πρωταγωνιστή. Αγαπημένο σου χρώμα το μπλε σκούρο και ιδανική γυναίκα για εσένα η μουγκή καθυστερημένη γκουβερνάντα του ανιψιού σου. Το αλκοόλ είναι ο καλύτερος σου φίλος και μάλλον θα παραμείνει ο μοναδικός...
Δεν σου Άρεσε: Κοίτα, καταλαβαίνω ότι το να παρακολουθείς μια ταινία που δεν σε κάνει να χαμογελάς κάπου σε κουράζει γιατί σου προκαλεί άσχημα συναισθήματα. 
Από την άλλη όταν χαμογελάς εσύ, συνήθως η ταινία που προβάλλεται απευθύνεται σε ηλικιακές κατηγορίες 2-10 ετών οπότε δεν αρέσει σε εμάς τους λίγο μεγαλύτερους... 

Έτσι λοιπόν για να μην υπάρξει περαιτέρω πρόβλημα και για να μην διασταυρώνονται συχνά οι δρόμοι μας στις κινηματογραφικές αίθουσες θα σε παρακαλούσα όταν πέσει η νύχτα να πάρεις την οδοντόβουρτσα σου και να πας να πλύνεις τα δόντια σου πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές ενώ οι προβολείς του τρένου θα πλησιάζουν με ταχύτητα κατά πάνω σου. 
Ζήσε την εμπειρία με μια Colgate Triple Action.
Δεν θα μείνει ούτε ίχνος...

PieRRot Le Fou

ThE RaiD 2 : BeRaNDaL (2014)

Plot: Λίγο καιρό μετά την πρώτη επιδρομή ο Rama αναλαμβάνει την αποστολή να πάει ως μυστικός στους κακοποιούς της Τζακάρτα με απώτερο σκοπό να καταστρέψει το συνδικάτο και παράλληλα να ξεσκεπάσει τη διαφθορά μέσα στο αστυνομικό σώμα.

A.K.A / Επιχείρηση: Χάος 2 (Gre)

Dir / Gareth Evans

Act / Iko Uwais, Arifin Putra, Tio Pakusodewo, Oka Antara, Jullie Estelle, Alex Abbad

Πρώτο sequel της πολύ επιτυχημένης (Ινδονησιακής παραγωγής) ταινίας του Gareth Evans, το

“The Raid 2:Berandal” συνεχίζει στην ίδια ευθεία νοητή ιστορική γραμμή, με τον ήρωά  μας να κλιμακώνει τον αγώνα του, εναντίον του εγκλήματος ενώ πλέον στο παιχνίδι εμπλέκονται όχι μόνο «βρώμικοι μπάτσοι» αλλά και πολιτικά πρόσωπα  …

Το "The Raid : Redemption" (Serbuan Maut) είχε δημιουργήσει αυξημένες προσδοκίες, και όμως οι συντελεστές τις ταινίας όχι μόνο στέκονται στο ύψος των απαιτήσεων αλλά προχωράνε και ένα βήμα παραπέρα δημιουργώντας μια ταινία που κάνει τους οπαδούς των ταινιών δράσης να νοιώθουν ότι τα Χριστούγεννα ήρθαν πιο νωρίς.

 Τα πράγματα που κυλάνε ρολόι από την πρώτη ταινία συνεχίζουν και εδώ δίνουν το παρών. 

Πρώτα από όλα οι χορογραφίες για άλλη μια φορά είναι φροντισμένες όσο δεν πάει. Ο Gareth Evans χτίζει τους χαρακτήρες του συνοπτικά αλλά σε καμιά περίπτωση διεκπεραιωτικά και το exposition είναι στην ίδια λογική και αυτό, όπως αρμόζει σε μια τέτοιου είδους ταινία, υποστηριζόμενο από αξιοπρεπείς και πιστευτές ερμηνείες.

Στο Raid 2 απλά η παραγωγή είναι μεγαλύτερη και η πλοκή έχει την δομή και την λογική κλασσικών ταινιών μαφίας όπου αν έβαζες στη θέση των πολεμικών τεχνών περίστροφα θα μπορούσε άνετα να ήταν μια ταινία του παλιού καλού John Woo.

 Οι Αμερικάνοι το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να κρατήσουν σημειώσεις για το χτίσιμο και την παραγωγή της ταινίας όπως και για το τι εστί sequel. 

Για να κάνουν κάτι αντίστοιχο στο μαγικό κόσμο του Holywood θα έπρεπε να ξοδέψουν πάνω από 100.000.000 ντόλαρς και στο τέλος να αναγκαστούν να κόψουν το αίμα, βία και να ακούσουν τις συμβουλές του executive του studio που θέλει να λέει «αντρικές» ατάκες ο πρωταγωνιστής (αλλά να μη βρίζει κιόλας)… ε δεν κάνεις δουλειά έτσι. 

Άσε που δεν θα έβρισκαν κανένα γνωστό ηθοποιό με τις απαραίτητες αθλητικές ικανότητες (όχι, σε έξι μήνες προπαραγωγής δεν γίνεσαι ούτε Yayan Ruhian ούτε Iko Uwais.

           4.0 / 5

Alternative title : Raid 2: We Have More Money to Spend On.

Alternative soundtrack:Hell Awaits - Slayer

Tags: Action, Overkill, Death, Blood, Violence, Action, Blood, Action.

 MaNNi

NoW YoU sEE Me (2013)

Plot:  Ένας πράκτορας του FBI και μια ντετέκτιβ της Ιντερπόλ εντοπίζουν μια ομάδα ταχυδακτυλουργών οι οποίοι διαπράττουν ληστείες τραπεζών κατά τη διάρκεια των παραστάσεων τους μοιράζοντας εν συνεχεία τα λεφτά στο κοινό.

A.K.A. / Η Συμμορία των Μάγων (Gre)
Dir / Louis Leterrier
Act / Jesse Eisenberg, Mark Ruffalo, Woody Harelson, Isla Fisher, Dave Franco, Melanie Laurent, Morgan Freeman, Michael Caine

Καραμπινάτη πατατιά, κομμένη και ραμμένη για να περάσεις δύο ώρες μπροστά από μια οθόνη σκεπτόμενος ως επί το πλείστον τα οφέλη της λοβοτομής. Το "Now you see me" ξεκινά με ένα plot που χαριεντίζεται ασύστολα με B' Movie εφηβικού τρόμου και συνεχίζει με ένα βομβαρδισμό ανατροπών που μοιάζει να μην έχει τελειωμό.
Οι σεναριογράφοι (ναι χρειάστηκαν τρεις για να συγγράψουν αυτό το έπος χαλασμένου ροκφόρ) μάλλον ζήλεψαν την αρρώστια κάτι νοτιοκορεάτικων πονημάτων, όπως λόγου χάρη του "Telmisseomding" το οποίο όμως δικαιολογείται για την δική του ανωμαλία πρώτον γιατί βγήκε στις αίθουσες στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, δεύτερον γιατί τα παρελκόμενα από τους βομβαρδισμούς της χώρας τη δεκαετία του '50 συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να ταλαιπωρούν τους νεαρούς πολίτες της  και τρίτον διότι πολύ απλά οι κιτρινομούρηδες το κάνουν όλο αυτό με κάποιο στιλ και όχι σαν να απευθύνονται σε κοριτσάκια με τα αίματα της πρώτης περιόδου ακόμη νωπά στα κιλοτάκια τους, όπως συμβαίνει με τους Αμερικάνους του είδους.
Επίσης θα πρέπει να επισημάνω μια σοβαρή ένσταση που αφορά έναν υπέρτατο κύριο που πρωταγωνιστεί στο φιλμ. Συγκεκριμένα μέσα σε όλο το cast τον ρόλο ενός εκ των μένταλιστ (για να είμαστε ακριβολόγοι τον ρόλο του Merritt Mckinney) έχει ο Woody Harrelson. Ο συμπαθής κατά τα άλλα Woody μόνο για μάγος δεν πείθει. Για αλκοολικός μια χαρά μου φαίνεται αλλά ως εκεί.

Έτσι όπως τον έβλεπα στην ταινία σκεφτόμουν ότι το μόνο αξιοπρεπές κόλπο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να αδειάσει σε λιγότερο του ενός λεπτού ένα μπουκάλι Jack Daniels 750 ml. Σίγουρα θα ήταν εντυπωσιακό να το δούμε αλλά ας μην κοροιδευόμαστε. Αυτά τα έκανε και η Janis Joplin το 1970 κρατώντας παράλληλα και από μια πούτσα σε κάθε χέρι, πριν τη βρούνε ψόφια από αναρρόφηση και χωρίς ποτέ να κολλήσει ένσημα στο ταμείο των ταχυδακτυλουργών.

Για να μη μακρηγορούμε γιατί έχουμε και σημαντικότερες ταινίες να δούμε και να αναλύσουμε, το "Now you see me" μοιάζει με το χιλιοπαιγμένο τρικ του λαγού που εμφανίζεται από το καπέλο και το οποίο συγκινεί μόνο άτομα προεφηβικών ηλικιών τα οποία βγάζουν ακόμη τα δόντια τους δένοντας τα σε μια κλωστή και τραβώντας απότομα, τρέχοντας μετά κλαμένα στην αγκαλιά της μαμάς.
Για τους υπόλοιπους το γεγονός πως από το καπέλο συνεχίζουν να βγαίνουν εκτός από λαγοί και κροκόδειλοι, φάλαινες, ευχούληδες και τα αρκουδάκια της αγάπης δεν προκαλεί καμία περαιτέρω εντύπωση γιατί πολύ απλά αυτό που βλέπουν είναι η ίδια μαλακισμένη σεκάνς διανθισμένη με τρεις πίπες παραπάνω.
Φωτιά και Burberry!
1.4 / 5
Alternative Title: Magicians of Pose
Alternative Sounbdtrack: Wrecking Ball - Miley Cyrus
Tags: Πατατιά, Λοβοτομή Κορέα, Tellmiseomding, Πίπες, Πρώτη Περίοδος
Προτείνεται: Απαγχονισμός στους δύο σεναριογράφους και ακρωτηριασμό χεριών και γλώσσας του τρίτου εξ αυτών. Εάν παρ' ευχήν φυτρώσει εκ νέου η γλώσσα τότε συνιστάται καυτηριασμός με θειικό οξύ και πυρωμένο σίδερο.
Σου Άρεσε: Η νοητική υστέρηση με την οποία διαγνώστηκες σε μια εξέταση ρουτίνας στο δημοτικό αρχίζει και επηρεάζει όλο και περισσότερο την καθημερινότητα σου. Θα ήταν μια καλή ιδέα να μεθύσεις με Μεταξά και να δοκιμάσεις μεμιάς τα ψυχοφάρμακα από το ντουλαπάκι της μάνας σου μπας και δαμάσεις το δαίμονα.
Δεν σου Άρεσε: Μπράβο παλικάρι και μικρή μου φίλη! Παρόλα αυτά το γεγονός πως επέλεξες να δεις το "Now you See Me" αντί για το "City Lights" του Chaplin, θα πρέπει να σε προβληματίσει. Ξεκίνα με τρεις προσευχές, πρωί, μεσημέρι και βράδυ και αφού σε φτύσεις να μη σε ματιάσεις ξεκίνα να δεις από την αρχή τη φιλμογραφία του Παππούλη Bergman.
Απευθύνεται: 1. Σε χρήστες Clearasil 2. Σε παιδιά μεσοαστικών οικογενειών με κύρια ενδιαφέροντα Clubbing και Shopping, 3. Σε όσους έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν ο Uri Geller λύγισε το κουτάλι στην εκπομπή της Κορομηλά 4. Σε χρήστες βαρβιτουρικών χαπιών 5. Στο φίλο μου το Μάκη.

PieRRot Le Fou