BeGottEN (1990)

 Plot: Ο Θεός αυτοκτονεί με ένα ξυράφι. Μετά τον θάνατο του αναπηδά απο το κορμί του η μητέρα - φύση η οποία στην πορεία πλανιέται σε μια ψυχρή και άγονη πλάση. Ο γιός της γής πιάνεται αιχμάλωτος απο μια ομάδα απρόσωπων καννιβάλων.

Dir / E. Elias Merhige 

Act / Brian Salzberg, Donna Dempsey 

Καταπιαστήκαμε με κατασκευασμένα δειλινά και ήλιους νέον

Μα είναι η ζωή που φεύγει κι η ζωή που αχνοφέγγει σε ήχους και φώτα σχεδόν μυσταγωγικά

Κι εμείς να ψάχνουμε τη μουσική σε όργανα.

Να αποζητούμε την αλήθεια της ύπαρξης μακριά από την ίδια της την μήτρα.

Την μήτρα που βιάζουμε σχεδόν μηχανικά….

Κι είναι ο θεός που πέθανε και μας άφησε μονάχους, δίπλα σε κορμούς ελάτων και τη μυρωδιά του θυμαριού.

Ο ουρανός με χίλιες μορφές κι ακόμα τόσες….

Η ζώσα φύση, που τρώει τη σάρκα της.

Ανατολή και δύση.

Αναπνοή και δύση.

Αναπνοή…και δύση….

Μια στάλα συγκίνησης και το γαμώτο πως γνωρίζουμε πως υπάρχει εκεί μακριά, από τις λάμπες φθορίου και τα τρεμοπαίγματα της τηλεόρασης.

Κι αν κάτι τρομάζει, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταστροφική μανία του είδους μας και η σχεδόν εμμονική του κλίση προς την κυριαρχία.

"...Το σώμα είναι η Ήττα των ονείρων

σαν κείται μακρύ κι αδειανό

- να φωνάξεις μέσα ακούς την ηχώ -

με τις αναιμικές τριχίτσες του

ανέραστο απ’ το χρόνο

βογκάει, πλήγεται

μισεί την κίνησή του

ξεθωριάζει σταθερά

το αρχικό του μαύρο

ξυπνώντας ζεύεται την τσάντα

από δαύτη κρέμεται μαρτυρικά

ώρες μέσα στη σκόνη..."

 (Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ)

PieRRot Le Fou

PiSmA mYOrTVOgO cHeLoVekA (1986)

Plot: Ο Κόσμος μετά απο μια πυρηνική καταστροφή. Ένας κόσμος βγαλμένος απο σελίδες της Αποκάλυψης. Αχνό φως φωτίζει ένα σκηνικό απόλυτης καταστροφής. Οι άνθρωποι που επιζούν, βρίσκονται προστατευμένοι σε υγρά υπόγεια καταφύγια ενώ πάνω απο τα κεφάλια τους, ουρλιάζει ένας πυρηνικός χειμώνας. Μέσα στο απόλυτο έρεβος η δίψα για επιβίωση και η παγκόσμια ανθρώπινη ψυχή αναζητά την ελπίδα να συνεχίσει...

A.K.A. / Dead Man's Letters

Country / USSR

Dir. / Konstantin Lopushanskiy 

Act. / Rolan Bykov, Iosif Ryklin, Victor Mikhaylov 

Άνθρωποι ποντίκια. Ένα είδος που εξαλείφει τον ίδιο του τον εαυτό. Ο εφιάλτης της πυρηνικής καταστροφής πραγματοποιείται και αυτό που προκαλεί δεν είναι μονάχα ένας οικολογικός αρμαγεδδώνας, αλλά και μια μαχαιριά στο ίδιο το ανθρώπινο είδος.

Είμαστε δεμένοι στις σιδηροδρομικές γραμμές αναμένοντας το τρένο που οδηγά ο ίδιος μας ο εαυτός.

Ο πόνος είναι πιο οξύς όταν προέρχεται από το χέρι μας.

Όλα αυτά στα οποία δομήθηκε η ηθική του ανθρωπίνου είδους θα πρέπει να καταστραφούν.

Ο χρόνος μηδενίζεται.

Ένας νέος κύκλος αρχίζει να σχεδιάζεται, μόνο που τα μολύβια είναι ίδια.

Η μήπως όχι;

Κανείς δεν ξέρει.

Υπάρχει μια αχτίδα φωτός, μια λάμψη που αχνοφαίνεται στο απόλυτο έρεβος.

«Έχω γίνει ο θάνατος, ο καταστροφέας των κόσμων».

Μετά - αποκαλυπτικός ζόφος.

Μια προσπάθεια γαλούχησης της ανθρώπινης νόησης.

Κι εκείνος ακόμη να αναρωτιέται γιατί η πρόοδος μοιάζει τόσο πολύ με την καταστροφή.

Την καταστροφή…

Την καταστροφή.

Καταστρεφόμαστε μα δεν αποστρεφόμαστε τα φονικά όπλα που εμείς δημιουργήσαμε.

Μια δικλείδα ασφαλείας, ένας σπάγκος δεμένος στη σκανδάλη μιας σκουριασμένης καραμπίνας που μας σημαδεύει…

Και οι σκιές, οι σκιές…..

PieRRot Le Fou

CaPTaiN AmeRiCa : ThE WiNteR SoLdiER (2014)

Plot: Ο Steve Rogers δυσκολεύεται να συνηθίσει το ρόλο του στον σύγχρονο κόσμο και μπαίνει στη μάχη με μια καινούρια απειλή από τον παρελθοντικό κόσμο : Τον Σοβιετικό πράκτορα γνωστό με την ονομασία ο Στρατιώτης του Χειμώνα.

A.K.A. / Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα

Dir / Anthony Russo & Joe Russo

Act / Chris Evans, Samuel L. Jackson, Scarlett Johansson

Μπερδεμένοι καιροί για το σινεμά. Κάθε χρόνο έχουμε Franchise τριλογίες, πενταλογίες, ταινίες που συγκοινωνούν και αλληλοσυμπληρώνονται. Χρόνο με το χρόνο εδραιώνεται η λογική ότι κινηματογράφος πλέον στα μάτια της αμερικάνικης μεγάλο-βιομηχανίας έχει σαν στόχο τους (όχι και τόσο) ανήσυχους νέους. Όλες οι ταινίες πλέον ελέγχονται εξονυχιστικά και το studio για να εγκρίνει τη διανομή  υπάρχουν κανόνες. Απαγορεύεται το κάπνισμα, η γλώσσα είναι προσεγμένη και η βία έχει μια πολλή συγκεκριμένη αισθητική.

Όλα Politically Correct να μην προσβληθεί κανείς και ο δημιουργός σκηνοθέτης στο ρόλο μαέστρου να κουμαντάρει σωστά μια παραγωγή της τάξεως των 200.000.000$ και πάνω. Δεν μπορείς, βέβαια, να αδικήσεις τα studio που πληρώνουν έναν εθνικό προϋπολογισμό για μια ταινία και θέλουν να είναι σίγουροι για το κέρδος τους. Το βάρος πέφτει στο κοινό.

Και πριν κάποιος κατηγορήσει τη νέα γενιά που επιλέγει και κατακλύζει τα multiplex σαν πρόβατα, μην ξεχάσουμε ότι οι ενήλικες έχουν βιδωθεί στις πολυθρόνες τους περιμένοντας το Game Of Thrones.Το κέρδος που πηγάζει από το ενδιαφέρον του κοινού είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας.  Όταν ο κόσμος, πραγματικά, δεν έδινε δεκάρα για φανταχτερούς υπερήρωες, έβγαζαν σε βίντεο μπαρμπάδες ντυμένους με πολύχρωμες μάλλινες φορεσιές ή body painted,με περούκες, να χοροπηδάνε σαν τα κατσίκια (Batman εξαιρουμένου).

«Παιδικές» ταινίες λοιπόν και ήρωες από κόμικ είναι η σύγχρονη φρενίτιδα. Ο παραγωγός μιας ταινίας δεν έχει να προσέξει μόνο τα παιδία και πως  θα καταλάβουν τη ταινία,  έχει και τους ενήλικες που χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που απλά θα πάνε να δουν μια ταινία, να περάσουν 2 ώρες ευχάριστα και αυτούς που έχουν φάει τα κόμικ με το κουτάλι και έχουν απαιτήσεις οι ήρωες τους να έχουν συνέπεια με το πρωταρχικό υλικό. Χάος……

Σε γενικές γραμμές ένας απλός θεατής δύσκολα να δυσαρεστηθεί με αυτές τις ταινίες, αν ο σκοπός του είναι ποπ κορν, κοκα κολα και τα μυαλά στα κάγκελα, κάτι το οποίο είναι απόλυτα θεμιτό και αναγκαίο (η ανέκαθεν λογική του blockbuster). Κάποιες ταινίες καταφέρνουν να ξεπεράσουν προσδοκίες (Watchmen) κάποιες δημιουργούν στερεότυπα “ενήλικων” κόμικ (Batman) κάποιες χωρίς να είναι “σκοτεινές”, με την αφέλεια τους γοητεύουν τους πάντες (αυτό έχει να κάνει πιο πολύ με τις ταινίες της Marvel).

Κάπου εδώ μπαίνει και ο καπετάν Αμερικάνος. Η πρώτη μεταφορά του χαρακτήρα αυτού (όχι δεν θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για τις προηγούμενες προσπάθειες των αρχών του ‘90) μπορείς να πεις ότι έπιασε τον πιο παρδαλό από τους παρδαλούς ήρωες και έδωσε μια σοβαρή νότα, χωρίς να ξεφεύγει και να γίνεται μπασταρδάκι του Christopher Nolan (Dark Knight), στρώνοντας το χαλί να μπει και αυτός στο πάνθεον των ηρώων των Avengers.

 Η δεύτερη προχωράει ένα βήμα μπροστά. Στοιχεία espionage και πνεύμα περιπετειών άλλης εποχής μπαίνουν στο παιχνίδι. Ένα τόνο κάτω τα CGI εφέ (τηρουμένων των αναλογιών), περισσότερα πρακτικά εφέ και ένας ήρωας από άλλη εποχή να προσπαθεί να επιβάλει την ασπρόμαυρη λογική του μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο αμφιλεγόμενους, γκρίζους ηθικά, χαρακτήρες. Ο καπεταναίος μας δεν έχει εσωτερικές συγκρούσεις αλλά δεν είναι και άτρωτος. Είναι σχεδόν ανανεωτικό να βλέπεις μια πλοκή παλαιάς κοπής όπου επιτέλους παρακάμπτεται τα στερεοτυπικό, πλέον, «ο χειρότερος εχθρός είναι ο εαυτός». Κερασάκι στη τούρτα ο Ρομπερτ Ρεντφορντ, με την παρουσία, του να δίνει τις ευλογίες του στη σημερινή γενιά, σε μια ταινία που θέλει να σεβαστεί το παρελθόν αλλά και να πατήσει και στο σήμερα και που σίγουρα θα αφήσει το στίγμα της.

3.0 / 5.0

MaNNi

IkARiE XB-1 (1963)

Plot: 2163. Το διαστημόπλοιο "Ikarie XB-1" ξεκινά για ένα μακρινό ταξίδι μέχρι το τέρμα του γαλαξία στην αναζήτηση ζωής στους πλανήτες του Α' του Κενταύρου.

A.K.A. / Voyage to the End of the Universe (Eng)

Dir / Jindrich Polak

Act / Zdenek Stepanek, Frantisek Smolik, Dana Medricka 

Μια δεκαετία μετά τον θάνατο του πατερούλη Στάλιν και λίγο πριν τις μεταρρυθμίσεις του "αιρετικού" Ντούμπτσεκ, η Τσεχοσλοβακία βρισκόταν σε μια περίεργη περίοδο ημί-λιπόθυμης κατάστασης που ομοίαζε με REM. 

Στην Πράγα νέοι άνθρωποι διαδήλωναν (έστω και μεμονωμένα) κατά του συμφώνου της Βαρσοβίας και της αλυσοδεμένης πατρίδας τους, ενώ συγγραφείς και καλλιτέχνες όπως οι Κούντερα και Κόχουτ οργανώνονταν για ένα πιο φιλελεύθερο κράτος.

Ο ψόφος του μουστακαλή από τη Γεωργία είχε σίγουρα αντίκτυπο σε πολλά επίπεδα μεταξύ των οποίων και ένα πιο ανθρώπινο καθεστώς για τα επτά γατιά της USSR.

Σε αυτή την περίοδο ένας πρωτοπόρος σκηνοθέτης ονόματι Jindrish Polak αποφασίζει να γυρίσει μια Sci-Fi ταινία με τη δράση να εκτιλύσεται πάνω σε ένα διαστημόπλοιο που κατευθύνεται προς τον αστερισμό Α' κενταύρου στην αναζήτηση ζωής εν έτει 2163.

Τι το ιδιαίτερο όμως έχει ένα φιλμ επιστημονικής φαντασίας από τα βάθη του πρώην ανατολικού μπλοκ της δεκαετίας του '60;

Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτό.

Το "Ikarie XB-1" είναι έτη φωτός μπροστά από τις αναλόγου concept ταινίες της δύσης.

Τα ειδικά εφέ είναι εξαιρετικά για την εποχή και δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι πρόκειται για την πρώτη μεγάλη και γριά πουτάνα των sci-fi φιλμ με φόντο το απέραντο σύμπαν όπως τα γνωρίζουμε σήμερα.

Οι ομοιότητες με το "2001" του Kubrick είναι αρκετές και δεν μπορείς να τις προσπεράσεις έτσι απλά. 

Λέγεται ότι ο Kub επηρεάστηκε αρκετά από το φιλμ του Polak το οποίο και ήταν ένα από αυτά που έδωσε ιδιαίτερα βαρύτητα στην περίοδο που έχτιζε το δικό του διαστημικό σύμπαν.

Ο Danny Boyle έχει πάρει και σημεία από την πλοκή για το δικό του Sunshine. 

Όπως και να έχει το "Ikarie XB-1" αποτελεί ένα από τα σημεία αναφοράς για τα φιλμ του είδους και σίγουρα θα πρέπει να το παρακολουθήσει όποιος θέλει να λέγεται Sci-fi freak με την σάπια έννοια του χαρακτηρισμού.

3.0/5.0

PieRRot Le Fou

AgaTha eT LeS LecTuReS iLLiMiTeeS (1981)

Plot: Δύο χαρακτήρες, δύο φωνές που ακούγονται να μιλούν για τον έρωτα και τη ζωή με τις εικόνες της θάλασσας σε πρώτο ρόλο.

Dir / Marguerite Duras

Act / Bulle Ogier, Yann Andrea

"Ήσουν πραγματικά αθώα,

και τόσο νέα ακόμη,

με μηδενική γνώση του μεγέθους της γλυκύτητας σου και της δύναμης του κορμιού σου.

Ήσουν όμορφη, το έλεγαν όλοι

και διάβαζες Μπαλζάκ.

Ήσουν η πιο λαμπερή παρουσία στην ακτή.

Κι όμως γνώριζες τόσα λίγα για αυτή σου την λάμψη όσα μπορεί να καταλάβει ένα παιδί για την τρέλα του.

Ναι, ο καιρός είναι εξαιρετικά απαλός αν αναλογιστούμε ότι έρχεται ο χειμώνας και ακόμη πως ο έρωτας μας ετοιμάζεται να επιβιβαστεί για να ταξιδέψει.

Ένα ταξίδι τόσο επίπονο που μπορεί να τον σκοτώσει"

(Brahms - Waltz in A-flat Major op. 39 No.15)

Η φωνή της Agatha:

"...Σου ζήτησα να παίξεις εσύ στο πιάνο το Waltz του Brahms.

Ξεκίνησες να παίζεις.

Ήμουν μέσα σε ένα μεγάλο ατελιέ κοιτάζοντας το ποτάμι, ακούγοντας τα δάχτυλα σου να δημιουργούν αυτή τη μουσική, την οποία τα δάχτυλα μου, εγώ, δεν θα μπορούσα ποτέ να παίξω.

Κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέπτη  ακούγοντας τον αδελφό μου να παίζει για εμένα.

Μόνοι στον κόσμο.

Κι έτσι απέθεσα σε αυτόν όλη τη μουσική...για πάντα.

Έπιασα τον εαυτό μου να συναρπάζεται στην ευτυχία πως του έμοιαζα όπως συνέβαινε με τις ζωές μας κι όπως ακριβώς με εκείνο το ποτάμι που συνέχιζε να ρέει. 

Μαζί εκεί στον καθρέπτη...."

4.1/5.0

PieRRot Le Fou

12 (2007)

Plot: 12 Ένορκοι καλούνται να αποφασίσουν για την τύχη ενός νεαρού Τσετσένου ο οποίος κατηγορείται για το φόνο του θετού πατέρα του.

Dir / Nikita Mikhalkov

Act / Sergey Makovetskiy, Sergey Garmash, Apti Magamaev, Roman Madyanov

Είναι πολλές φορές που θεοποιούμε οτιδήποτε κλασσικό, ίσως γιατί δεν έχουμε τα αρχίδια να το αρνηθούμε. 

Είναι σαν να αρνείσαι τις ρίζες σου κι έτσι συνεχίζεις να πίνεις το γαλατάκι σου, με τη μαμά να σου χαϊδεύει την καράφλα..

Το "12 Angry Men" του Sidney Lumet είναι γαμάτο φιλμ για το είδος του.

Μόνο η βασική του ιδέα τα σπάει και μοιάζει με θεατρικό παιχνίδι σε ένα δωμάτιο, στηριγμένο στην ανθρώπινη σκέψη.

Γιατί λοιπόν τα γράφω όλα αυτά;

Γιατί θα σχολιάσω μια ταινία που είδα μόλις πριν από λίγα λεπτά και ουσιαστικά αποτελεί ένα είδος remake στο έργο του Lumet.

Μιλάω για το "12" του Ρώσου Nikita Mikhalkov. 

Ρε μαλάκα αυτή η ταινία μου γάμησε τα μυαλά.

Όταν ξεκίνησε με ξένισε το γεγονός πως πρόκειται το ίδιο βασικό concept με το "12 Angry Men", όσο προχωρούσε το story όμως τα πράγματα γινόντουσαν ξεκάθαρα.

Ο Mikhalkov δεν είχε σκοπό να κάνει μια απλή ταινία με εξυπνακισμούς που να καταλήγει στο να σε πιάσει εξ απίνης και με το πουλί στο χέρι μπροστά από μια φώτο ενός γυμνού παπά στα τέσσερα, αλλά να φύγει πέρα από τις δικαστικές αίθουσες και τις πίπες για να μιλήσει για την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Η αέναη μάχη του ελέους με το νόμο, της θεωρίας με την πράξη και τέλος πάντων να δείξει και να αποδείξει ότι οι μπαρούφες που λένε οι περισσότεροι από εμάς, λες και έχουμε μέσα μας μια δεύτερη Ζαν ντ' Αρκ δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα σπυράκι εφηβείας που δεν λέει να σπάσει.

Πόσο εύκολα φιλοσοφούμε πάνω στην ύπαρξη και τις αδικίες και πόσο δύσκολα αντιστεκόμαστε.

Σκατά.

Ο Mikhalkov δεν δείχνει έλεος.

Εκτός αυτών έχει πανέξυπνες σκηνές παρότι το μεγαλύτερο μέρος των 159 λεπτών της διάρκειας του διαδραματίζονται σε μια σχολική αίθουσα γυμναστικής.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο αποφάσισα να γράψω για αυτή την ταινία είναι οι Αμερικάνοι κριτικοί κινηματογράφου.

Καλά τα λέω εγώ ότι η πρόταση "Αμερικάνος κριτικός κινηματογράφου" μοιάζει με το "Κοπρολάγνος γευσιγνώστης κρασιών Βουργουνδίας"...

Οι περισσότεροι εξ αυτών θάβουν το έργο του Mikhalkov με φανφάρες του στιλ:

"Τι πραγματικά δικάζεται σε αυτή την περίπτωση; Μόνο η Ρούσικη ψυχή." (Ty Burr-Boston Globe).

"Όσο άσχημα και να πάνε τα πράγματα μπορείς πάντα να είσαι ευγνώμων για το εξής: Δεν βρίσκεσαι κατηγορούμενος στη Ρωσία" (Mick LaSalle-San Francisko Chronicle).

Έχω να πω στους Ty (Τι σκατό όνομα είναι αυτό;) και Mick το εξής: Η Γερτρούδη Μακντόναλντ γαμιόταν καλοκαίρι στην καλύβα του Μπιλ στο Σινσινάτι ενώ οι πυγολαμπίδες της φώτιζαν σαν λυχνάρι την κυτταρίτιδα στον κώλο...

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Πάμε παρακάτω.

Η μαλακία λοιπόν που δέρνει τους U.S. citizens δεν είναι ότι δεν γουστάρουν την ταινία, είναι ότι they don't get a Christ σχετικά με το Underneath the plot.

Ελπίζω αν οι δύο παπάρες τύχει ποτέ να δουν το Blog να καταλάβουν τα Εγγλέζικα που γράφω.

Για να καταλήξω...

Θεωρώ το "12" ένα φιλμ αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον της ίδιας βαρύτητας με το "12 Angry Men" του Lumet.

Α και ναι..."KISS MY ASS"
That's all folks...

4.0 / 5.0

Alternative Soundtrack: Arkona / Ot Serdtsa K Nebu

PieRRot Le Fou

iL CoNfORmiStA (1970)

Plot: Ένας άνδρας με αδύναμο χαρακτήρα στρατολογείται από τη φασιστική μυστική αστυνομία και στέλνεται σε αποστολή στο Παρίσι για να δολοφονήσει ένα πρώην καθηγητή του, που είναι πολιτικός πρόσφυγας. 

A.K.A. / The Conformist (Eng), Ο Κονφορμίστας (Gre)
Dir / Bernardo Bertolucci
Act / Jean-Louis Trintignant, Stefania Sandrelli, Gastone Moschin, Enzo Tarascio, Dominique Sanda

Δυσκολεύομαι να θυμηθώ μια πραγματικά μεγάλη ταινία του Bertolucci. 
(Άντε ίσως το Ταγκό του Brando στον κώλο της Maria Schneider).

Ο τυπάς είναι απίστευτος σκηνοθέτης (μιλώντας τεχνικά) και για να μπούμε γρήγορα στο ζουμί, το "Il Conformista" έχει μαγικές σκηνές, με εκπληκτική δουλειά στο φωτισμό και στην ατμόσφαιρα που θέλει να περάσει. 
Παρόλα αυτά θυμίζει μια πολύ όμορφη και καλοντυμένη Χιονάτη που αποδεικνύεται κόκκινο-σκροφίτσα.

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Alberto Moravia ο οποίος το εξέδωσε στα 1951, το φιλμ ουσιαστικά μας διηγείται την πορεία του Marcelo Clerici (Jean-Louis Trintignant) στην φασιστική Ιταλία και μέχρι την αποκαθήλωση του Mussolini τον Ιούλη του '43 και την τοποθέτηση του Pietro Badoglio στην πρωθυπουργία των μακαρονάδων. 

Ο Moravia φανερά επηρεασμένος στο εν λόγω βιβλίο του από τις διδαχές του στρουμφο-ψώλη Wilhelm Reich περί συνδέσεως της καταπιεσμένης σεξουαλικότητας και ιδιαιτέρως ομοφυλοφυλικών τάσεων με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα όπως ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός, προσπαθεί να σκιαγραφήσει έναν χαρακτήρα που απωθεί αυτές τις τάσεις για να καταλήξει να γίνει ακόλουθος και πιόνι, στα χέρια της μυστικής αστυνομίας του καθεστώτος. 

Ως εδώ καλά.

Όμως ο 29χρονος τότε Bertolucci φαίνεται πως έδωσε μεγαλύτερο βάρος στο να φτιάξει μια άρτια τεχνικά ταινία που θα υμνηθεί από τους κριτικούς, παρά να βουτήξει στα βαθιά νερά του έργου που προσπάθησε να διαχειριστεί. 

Απολύτως φυσιολογικό για έναν νεαρό και φιλόδοξο σκηνοθέτη αλλά μην μου πρήζετε τα παπάρια βαφτίζοντας τούτο το φιλμ αριστούργημα.
Καταραμένε Χαγιάτε!

Σίγουρα μια πού μπερδεμένη εποχή για την Ιταλία, την οποία προσπαθεί να περάσει ο Bertolucci ωστόσο δεν προχωράει πολύ περισσότερο.
Καλογυρισμένο ταινιόνι που αξίζει κάποιος να δει ως ένα πανέμορφο δείγμα ποιητικής της κινηματογραφικής εικόνας και του cinemascope, που όμως μαδάει παπαρούνες σεναριακά.
Σουτιέν...

2.8 / 5.0

PieRRot Le Fou

PaSooKKooN (2010)

Plot: Τρεις κολλητοί φίλοι θεωρούν πως η φιλία τους θα κρατήσει παντοτινά. Όμως μερικές μικρές ρωγμές που εμφανίζονται ανάμεσα τους αρχίζουν να τους επηρεάζουν σε τέτοιο βαθμό που τους οδηγεί σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.

Α.Κ.Α. / Bleak Night (Eng)

Dir / Sung-Hyun Yoon

Act /  Je-hoon Lee, Jung-min Park, Jun-young Seo

Tο Holywood έχει χτίσει με τα χρόνια στεγανά και στερεότυπα. Σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής υπάρχει μια προδιαμορφωμένη ιδέα που με τη δύναμη του κινηματογράφου μπορεί πλέον μια συμπεριφορά να χαρακτηριστεί αποδεκτή ή κατακριτέα όταν τη βλέπουμε στο πανί. Οι παράμετροι που όρισαν τις στερεοτυπικές αντιλήψεις δεν έχουν μια σαφή αφετηρία έχουν όμως φανερό αποτέλεσμα στη ψυχολογία του θεατή. 

Το “bullying”και η παιδική βία είναι ένα θέμα που απασχολεί και προβληματίζει και έχει αποτυπωθεί πολλές φορές κινηματογραφικά, με πολύ συγκεκριμένη οπτική.

Από το 90% των μεταφορών των βιβλίων του Stephen King μέχρι τo Back To The Future, υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο 'ο πρωταγωνιστής, περιθωριακός και συμπαθής, είναι αντιμέτωπος με την ανεξέλεγκτη βία μιας ομάδας παιδιών που είτε είναι σε ένα πιο βαθύ περιθώριο, είτε είναι ανώτερης τάξης. 

Αυτή η σύγκρουση είναι που πυροδοτεί την όλη πλοκή και επιπλέον δίνει το συναισθηματικό πάτημα στον θεατή να ταυτιστεί και να συμπάσχει με τα παθήματα του ήρωα. 

Αυτοί που ασκούν βία είναι αδικαιολόγητοι και εύκολα αντιπαθείς ενώ αυτός που δέχεται τη βία έχει μια πιο πλήρη ανάπτυξη χαρακτήρα, που ακόμα και όταν έχει μειονεκτήματα δίνεται σεναριακή “υποστήριξη”.

Από την πλευρά του δημιουργού αυτή είναι μανιέρα για εύκολη επιτυχία (ακόμα και όταν γίνεται μερική προσπάθεια ανασύνταξης του κανόνα βλέπε “Christine” του John Carpenter) . Από τη πλευρά του ο θεατής γοητεύεται και μπορεί να ξεχωρίσει που πρέπει να ταυτιστεί ώστε να νοιώσει την κινηματογραφική εμπειρία χωρίς δυσκολία. 

Η συνταγή αυτή, στα χέρια ενός ταλαντούχου σκηνοθέτη, έχει προσφέρει και καλές ταινίες που εκμεταλλευόμενος τις όποιες σεναριακές ευκολίες μπορεί να κατευθύνει τα συναισθήματα του θεατή, παράγοντας, τρόμο (Carrie), νοσταλγία (Stand By Me) ή γέλιο (Back To The Future).

 Μια μικρή ταινία από τη Κορέα όμως δεν ακολουθεί αυτή τη λογική. Πιο συγκεκριμένα δεν ακολουθεί κανένα εύκολο δρόμο. 

Υπάρχει μυστήριο, υπάρχει παιδική βία, υπάρχει ένας γονιός  που προσπαθεί να βρει απαντήσεις, υπάρχει η γοητεία της παιδικής αφέλειας, στοιχεία που αν μπουν σε μια σειρά συνθέτεται μια ταινία έτοιμη να πουλήσει. Εδώ όμως δεν έχουμε κάτι τέτοιο.

 Η αφήγηση δεν είναι γραμμική, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί και δεν υπάρχει ξεκάθαρος πρωταγωνιστής. Η ενηλικίωση είναι στο κέντρο με τους έφηβους που προσπαθούν να χωρέσουν στον κόσμο, να φερθούν σαν ενήλικες, να μάθουν τους κανόνες στη ζωή και στο τέλος να βιώσουν τη μοναξιά και την απογοήτευση.

Τα χρώματα της ταινίας είναι γκρίζα όπως και η πραγματικότητα σε αυτή την ιστορία. Δεν υπάρχει σε καμιά περίπτωση επιτηδευμένα καταθλιπτική ατμόσφαιρα, με απίθανες συμπτώσεις που αποσκοπούν στη συναισθηματική φόρτιση ' απλή καθημερινή ιστορία σαν αυτή του παιδιού απέναντι, σαν αυτή που μπορεί να έζησες και εσύ... 

Η παρεϊστικη ατμόσφαιρα των ανηλίκων είναι τρομακτικά πετυχημένη προσπερνώντας κάθε πολιτισμικό χάσμα που μπορεί να υπάρχει μεταξύ Ελλάδας – Κορέας. 

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει σε όλους τους ηθοποιούς που προσφέρουν ερμηνείες που ξεπερνούν κάθε προσδοκία.

 Μια μικρή ένσταση είναι στο τρόπο που εκφράζουν τα συναισθήματα τους τα παιδιά, που ανά στιγμές ξεχνάς ότι μπορεί να είναι 15 χρονών δίνοντας τους τουλάχιστον 7 χρόνια επιπλέον. Πταίσμα, που μπορεί να προσδοθεί και στη πρόθεση των δημιουργών.

 Να αναφέρω, άραγε, ότι η ταινία δεν είναι τίποτα άλλο από πτυχιακή εργασία του Yoon Sung-hyun  στην Korean Academy of Film Arts, που σάρωσε σε βραβεύσεις το 2010 ; 

4.5/5.0

MaNNi

La GrANdE bELLeZzA (2013)

Plot: Ο Jep Gambardella έχει παρασυρθεί από την έντονη νυχτερινή ζωή της Ρώμης για δεκαετίες αλλά με αφορμή τα 65α γενέθλια του σε συνδυασμό με ένα σοκαριστικό νέο από το παρελθόν αφήνει στην άκρη τα club και τα πάρτι για να αναζητήσει την τέλεια ομορφιά.


Α.Κ.Α / The Great Beauty (Eng), Η Τέλεια Ομορφιά (Gre)
Dir / Paolo Sorrentino
Act / Tony Servillo, Sabrina Ferilli, Carlo Verdone, Galatea Ranzi, Carlo Buccirosso

Πέρασε πάνω από μήνας από την τελευταία φορά που έγραψα για το blog.

Δε γαμιέται.

 Έτυχαν πολλά πράγματα μαζί.

Πίπες ήταν και πέρασαν που λέει και ο απλός λαός.

Δεν είναι ότι δεν έβλεπα, ταινίες.

Το κάθε άλλο.

Απλά η ιδέα να πιάσω μολύβι και χαρτί μου γύριζε τα συκώτια.

Πρέπει να ξεσκίστηκα στις ταινίες αυτό το διάστημα και συνεχίζω να ξεσκίζομαι ασύστολα.

Ένα εργάκι όμως μου μπήχτηκε σαν παλούκι….στην καρδιά (Πως τα απλώνω έτσι ο πούστης)

Μιλάω για το «La Grande Bellezza» του Sorrentino.

Με διαφορά ότι καλύτερο έχω δει τα τελευταία τρία χρόνια. 
Με αυτό το φιλμ ο Sorrentino πήρε μαζί του στη γείτονα Ιταλία το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το 2014 αν και λίγη σημασία έχει ποιόν βραβεύει η Αμερικάνικη Ακαδημία.

Είχα σκοπό να το τσεκάρω καιρό πριν, όπως και το άλλο του φιλμ το “Il Divo” το οποίο και τον έκανε γνωστό τον ψυχάκια τον Ιταλό στο κοινό της μεγάλης γαλάζιας σφαίρας αλλά δεν είχε τύχει.

Το είδα λοιπόν προς τα τέλη Αυγούστου σε ένα μικρό σινεμαδάκι που συχνάζω τα καλοκαίρια μαζί με τους υπόλοιπους κουλτουριάρηδες της κάστας μου.

Ας πάμε όμως στο ψητό.

Βασικός ήρωας της τέλειας ομορφιάς είναι ένας πορνόγερος ονόματι Jep Gambardella (Tony Servillo) ο οποίος μετά τη συμπλήρωση των 65 χρόνων του, επαναορίζει τη θεώρηση του πάνω στην ύπαρξη.

Αφού έχει γαμήσει ότι κινείται στη γενέτειρα του αιώνια πόλη της Ρώμης, και με το πουλί του πλέον να «τιτιβίζει» μόνο σε γιορτές και πανηγύρια το γυρνάει στη φιλοσοφία μπας και βρει νόημα πίσω από το κοινωνικό παραβάν που τον περιβάλλει. 

Το αλκοολίκι, αλκοολίκι, το μουνί, μουνί αλλά το φέρετρο που ήδη αρχίζει και αχνοφαίνεται περιμένοντας τον στην άκρη της προβλήτας σφυρίζοντας τρίλιες του Μπαχ δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες ώστε να τον αναγκάσει να επαναπροσδιορίσει το στίγμα του, πίνοντας Martini με φόντο το Κολοσσαίο.

Ο περίγυρος του αποτελείται από κοσμικά πρόσωπα με ημί-κατεστραμμένη προσωπική ζωή, βουτηγμένα στο botox και τις ενοχές τα οποία σηκώνουν τον δικό τους χρυσό σταυρό και συνειδητοποιούν έστω και αργά πως η τέχνη, η οικογένεια και ο έρωτας στα οποία πίστευαν δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένας συνδυασμός  φαρμακευτικής αγωγής και φαινομένου placebo που τους ποτίζει ο θεός ώστε να απαλύνει τα συμπτώματα της διπολικής διαταραχής και της δυσθυμίας που τους κοπανάνε με άπερκατ και δεξιά κροσέ επί καθημερινής βάσεως.

Ο Sorrentino ακολουθεί το γέρο ήρωα του σε όλη την ταινία να περιφέρεται σαν μάρτυρας του Ιεχωβα στη Ρώμη σε αναζήτηση ενός σκοπού, με φόντο τις ζωές των ανθρώπων της.

Γενικά ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει όλα τα φόντα να καταλήξει στο τέλος της ζωής του σε ψυχιατρικό άσυλο, φορώντας άσπρη φόρμα με ροζ πουά στα μανίκια.

Η φυσιογνωμική του ανάλυση προδίδει άνθρωπο με έφεση στον αυνανισμό και αγάπη προς τα μεγάλα λούτρινα αρκουδάκια.

Τεχνικά απίστευτος, με χορογραφημένες σχεδόν όλες τις σκηνές του, ολίγον εστέτ με τάσεις αυτοπροβολής αλλά η σκοτεινή του πλευρά και η φιλοσόφηση του για τη ζωή δεν μας αφήνει άλλα περιθώρια παρά να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για έναν σπουδαίο δημιουργό.

Ο Sorrentino δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας γλυκύτατος μηδενιστής αν και χωρίς να έχει το σθένος να αφεθεί δίχως ελπίδα στη μέση του ωκεανού όπως συμβαίνει λόγου χάρη με τον γιο, της φίλης του Gambardella ο οποίος παίρνοντας στα σοβαρά ψωλοβρόντηδες όπως ο Μπαζάροφ του Turgeniev, αυτοκτονεί κόβοντας κάθε νήμα που τον ενώνει έστω με μια επίπλαστη νοηματοδότηση του κοσμικού μπάχαλου που μας περιβάλλει.

Ο νιχιλισμός του Sorrentino έχει μεν μαύρο καμβά, ωστόσο θεωρεί πως η τέλεια ομορφιά, μπορεί να αναζητηθεί και να βρεθεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σε αντίθεση με αυτοκτονικούς τύπους όπως ο Nietzche ο οποίος μας είχε γαμήσει το παιδικό μας παιχνίδι και την ανεμελιά της νιότης με τις μανιοκαταθλιπτικές του πίπες.

Με λίγα λόγια η ζωή σύμφωνα με τον Sorre δεν φαίνεται να έχει απολύτως κανένα νόημα η για να τεθεί σε πιο στέρεες βάσεις η πρόταση, θα λέγαμε πως η ύπαρξη δεν φαίνεται να διαθέτει ένα κοινό νόημα αλλά άπειρα νοήματα απολύτως προσωπικά και ανάλογα με την κρίση και τις κεραίες του καθενός.

Η στιγμή της ενόρασης του Gambardella έπειτα από την οποία αρχίζει να αποδέχεται το μάταιο της αναζήτησης σκάει σαν σαπουνόφουσκα από βρωμόνερα στην πουδραρισμένη του μούρη ξυπνώντας τον από τον λήθαργο.

Έτσι δίχως ενοχές πλέον συνεχίζει την κοσμική του ζωούλα αποφασίζοντας παράλληλα να συγγράψει το αναθεματισμένο εκείνο δεύτερο βιβλίο του με το οποίο μας τα έκανε τούμπανο για κάνα δίωρο.

Παράλληλα η 100χρονη παρθένα καλόγρια (Νυχτερίδες κι αράχνες) που είναι η μοναδική που φαίνεται συνειδητοποιημένη παρά το κουρκούτιασμα των εγκεφαλικών κυττάρων της ανεβαίνει μπουσουλώντας μια τεράστια σκάλα για να αποδείξει στον Jesus και τον πατέρα του πως έχει τα απαραίτητα προσόντα για να προσληφθεί στον παράδεισο ως η σφουγγαρίστρα του Άγιου Πέτρου.

Ο Καρδινάλιος που όπως αφήνεται να εννοηθεί προορίζεται για Πάπας είναι ο κλασσικός Πάπα-ροκ που αναζητεί groopies ανάμεσα στο ποιμνίο του για να δοκιμάσει αν η λαμπάδα του ανάβει και εκτός ανάστασης.

Θα τον πω τον πόνο μου.

Ακόμη δεν έχω κατανοήσει εκείνη την σκηνή με την καλόγρια που καθισμένη το χάραμα στη βεράντα του Gambardella μαζεύει γύρω της ένα σμήνος με κωλόπουλα.

Μπορεί βέβαια η αγαμία τόσων ετών να της έχει δώσει το χάρισμα της μη λεκτικής επικοινωνίας με κάθε είδους πουλιών ωστόσο αυτή η σκέψη με αναγουλιάζει καθώς δεν θέλω να ξέρω τι κάνει μόνη της τα βράδια στο κελί και τι είδους πουλιά καλεί για να την συντροφεύσουν.

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας θα το πω όσο πιο απερίφραστα γίνεται.

Μπορεί να καλεί ψωλές.

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά.

Εν κατακλείδι, η καμηλοπάρδαλη εξαφανίζεται όσο πιστεύεις ότι αυτό είναι που πραγματικά συμβαίνει κι έτσι το τέχνασμα μετατρέπεται σε πραγματικότητα.

Ο κάθε άνθρωπας αποτελεί ένα εντελώς ξεχωριστό υποκείμενο οπότε η αναζήτηση μιας κοινής αντίληψης δεν έχει καμία λογική συνέπεια ώστε να συζητείται και να αποτελεί βασική αρχή, αξίωμα ή θέσφατη αλήθεια, όπως αυτή πλάθεται εκ των υποκειμενικών απόψεων μιας κάστας διανοούμενων με μικροψωλίαση.

(Με λένε Αρτέμη)

Έτσι λοιπόν οτιδήποτε εξυψώνουμε στον υψηλότερο σκαλί της προσωπικής μας κλίμακας είναι σημαντικό όσο το θεωρούμε έτσι, αφήνοντας στην άκρη τον παπαρό -σκεπτικισμό που με σταθερά βήματα θα μας οδηγήσει λίγα χρόνια αργότερα στην άνοια και την παρακολούθηση σίριαλ τύπου «Καρανταγί» καθήμενοι σε έναν ξεφτισμένο καναπέ

παρέα με την γριά που κάποτε παντρευτήκαμε πιωμένοι σε ένα εκκλησάκι πριν αυτή χάσει δόντια και μαλλιά και αποκτήσει μόνιμο αξύριστο look με γένια τριών ημερών.

(Με λέγανε Αρτέμη)

Για τα υπόλοιπα θα μεριμνήσει το γραφείο κηδειών μαζί με τους συγγενείς και τους φίλους μια ημέρα πριν τον καφέ και τα κουλουράκια στο κυλικείο του Α’ νεκροταφείου.

Τέχνασμα λοιπόν οι κοινωνικές συμβάσεις, η περσόνα του επιθυμητού μας εαυτού, ο έρωτας, η φιλία, ο θεός, η κλειτορίδα της Αννούλας, οι ξυρισμένες γάμπες του μαύρου εξτρέμ του βάζελου, και το Big Mc Menu των McDonalds.

(Ο Αρτέμης πονάει)

4.0/5.0

Alternative Title:  Eternal storm of a restless mind
Alternative Soundtrack: Tu Vuo Fa' L' Americano / Renato Carosone
Tags: Κουλουράκια, Πορνόγερος, Σαπουνόφουσκα, Big Mc Menu, Martini, Bach 

PieRRot Le Fou

TyRaNNosAuR (2011)

Plot: Ο Joseph ένας άντρας που βασανίζεται από βίαιες σκέψεις και οργή που τον οδηγούν στην αυτοκαταστροφή  κερδίζει την ευκαιρία να πετύχει την λύτρωση του η οποία έρχεται με την μορφή της Hannah μιας υπαλλήλου ενός καταστήματος Χριστιανικών δωρεών.


Α.Κ.Α / Τυραννόσαυρος (Gre)
Dir / Paddy Considine
Act / Peter Mullan, Olivia Colman, Eddie Marsan , Sian Breckin, Ned Dennehy

"Τυραννόσαυρο αποκαλούσα τη γυναίκα μου, επειδή ήταν χοντρή και όταν ανέβαινε τις σκάλες, αυτές έτριζαν"! Τάδε έφη Joseph (Peter Mullan) ο οποίος από ότι δηλώνει στην έτερη κατεστραμμένη Hannah ( Olivia Colman) την αγαπούσε την μακαρίτισσα. 

Με λίγα λόγια η συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί "Hippopotamus" ή "Agriogourounous" ή ακόμη και "Betoniera" αλλά το "Tyrannosaur" ακούγεται σίγουρα πιο μυστηριώδες οπότε το κρατήσαμε. 

Τι μπορεί να πραγματεύεται λοιπόν μια ταινία με τον τίτλο "Τυραννόσαυρος";

Ας προσπεράσουμε τον τίτλο γιατί θα μας μπερδέψει.

Ο Auter επικεντρώνεται στα τραύματα που δημιουργούνται μέσα από τις άσχημες καταστάσεις που βιώνονται στην ευαίσθητη παιδική ηλικία η ακόμη και στην ενήλικη ζωή και πως αυτές τελικά χρωματίζουν αναλόγως τον καμβά του ολοκληρωμένου πλέον χαρακτήρα.

Ο άνθρωπος για τον νεοφώτιστο σκηνοθέτη Paddy Considine είναι στα αρχικά του στάδια καλός ωστόσο τα εξωτερικά ερεθίσματα μπορεί να δημιουργήσουν μέσα του ένα τέρας το οποίο κάποια στιγμή είτε θα καταστρέψει τον ίδιο τον "ξενιστή" του είτε θα τα γαμήσει όλα γύρω του.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Hannah η οποία εργάζεται σε ένα μικρό μαγαζάκι με ενδύματα σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης, παρότι η ίδια προέρχεται από ένα μεσοαστικό σπίτι, με ένα άνδρα επαγγελματικά επιτυχημένο αλλά παράλληλα και ολίγον σαδιστικού κτήνους. 

Η σκηνή όπου ο άντρας της ο καλοκάγαθος James (Eddie Marsan) μπαίνει στο σπίτι και αυτή η σκροφίτσα αντί να τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, κοιμάται στον καναπέ είναι χαρακτηριστική. 

Όπως κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του, πετάει έξω την μαλαπέρδα του και κατουράει την ωραία κοιμωμένη σε μια σκηνή που η μαγεία του ερωτισμού πιτσιλάει με ορμή τον φακό του οπερατέρ. 

WTF?!

Τεσπά, έχουμε δει και χειρότερα.

Άλλωστε αυτή κοιμόταν.

Οπότε ας μην τα ρίχνουμε όλα ελαφρά τη καρδία στο εύκολο θύμα.

Θόλωσε από τη γαϊδουριά της. 

Ούτε τον θερμοσίφωνα δεν είχε ανάψει, ούτε είχε φτιάξει φαγητό.

Τα πήρε ο καημένος ο James.

Ως εκεί τον δικαιολογούμε λόγω των ανατολίτικων επιρροών της κοινωνίας μας.

Μετά βλέπουμε τον άντρα να γουστάρει να "γρασάρει την μπετούγια"¨αλλά αυτή να το παίζει δύσκολη οπότε φυσιολογικά και αυτός αποκρίνεται :"Εντάξει. Πάω πάνω να τον παίξω μόνος μου"!

Εντάξει φίλε James συγγνώμη που το λέω έτσι ωμά, αλλά στα αρχίδια μας που θα πας και τι θα κάνεις!`

Πήγαινε και κάνε το καυλί σου να φτύσει σούπα βελουτέ με μπρόκολο ή να βήξει ματωμένα σανδάλια βουδιστή μοναχού με μυκητίαση, αλλά σε παρακαλούμε δεν θέλουμε να ξέρουμε τι κάνεις εσύ και το πουλάκι σου όταν είστε μόνοι.

Κράτα λίγο το επίπεδο.

Παρένθεση.

Που θα πάει ρε σύντροφε αυτή η μαλακία με το ότι η γυναίκα έχει πάντα δίκιο.

Όταν βλέπουμε ταινίες όπου ο σύζυγος δεν πηδάει τη γυναίκα του όπως λόγου χάρη στο mini series του Bergman "Scener ur ett Aktenskap", η γκόμενα πέφτει σε κατάθλιψη.

Όταν πάλι ο άντρας ψήνεται για καθημερινά kinky παιχνιδάκια, η γκόμενα μας τα μασάει και πάλι πέφτει σε κατάθλιψη.

Οπότε βάσει των παραπάνω επιστρέφουμε στο συμπέρασμα στο οποίο έφτασε και ο πρώτος άνδρας Homo Sapiens πριν από 200.000 έτη και που σκάλισε σε πέτρες σε προϊστορικά σπήλαια και το οποίο έχει ως εξής: "Ούγκα μπούγκου Λούγκι παρ Τάγκο σάπο Μαρέγκε Παπα' Τζίγκντ πούτα κοροκό",
που σε απλά ελληνικά μεταφράζεται ως: 
"Χτύπα την πουτάνα στο κεφάλι με ένα ρόπαλο και 
άσε τον άνεμο να σου γαργαλάει παιχνιδιάρικα τα αρχίδια".

Ξεφύγαμε όμως για μια ακόμη φορά.
Πάμε στον βασικό χαρακτήρα της ταινίας, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον μέγα τσαντίλα Joseph.
Γενικά αυτόν τον τύπο εάν τον άφηνες σε ένα δωμάτιο μαζί με μια καλόκαρδη μουγκή ηλικιωμένη καλόγρια που πλέκει σεμεδάκια θα ήταν ικανός να της βγάλει τα μάτια με το βελονάκι και να τη δείρει μέχρι θανάτου γιατί μπορεί να τον προκαλούσε...η σιωπή της η ακόμη και μια λάθος σταυροβελονιά.
Είναι λίγο ευέξαπτος...
Μισεί τους πάντες και τα πάντα, προσπαθεί να ξεχάσει οτιδήποτε του φέρνει αναμνήσεις από μια παλιότερη ζωή και για να μη μακρηγορούμε, η "γραμμή της καρδιάς" στην παλάμη του, γράφει ξεκάθαρα και με μεγάλα μαύρα γράμματα "Ψωλοβρόντης ο Κοινός".
Ο ρόλος του Joseph για να μπαίνουμε σιγά, σιγά πιο βαθιά στο concept του έργου θα μπορούσε κάλλιστα να δοθεί στον υπέρτατο Τάκη Τσουκαλά, εάν βέβαια αυτός για τις ανάγκες της ταινίας αποχωριζόταν το μαλλί αλά Γιοκαρίνης, το οποίο ήταν στην μόδα όταν ακόμη η Maddona είχε ανέπαφο τον παρθενικό της υμένα (Πηγή: The History of the Ancient World: From the Erliest Accounts to the Fall of Rome / Susan Wise Bauer 2007).
Σε γενικές γραμμές η Hannah μαθαίνει από τον Joseph να εξωτερικεύει τα συναισθήματα που καθημερινά απωθούσε σε μια σκοτεινή γωνίτσα του εγκεφάλου της, ενώ αυτός να συγκρατεί τα νεύρα του.

Θα αναρωτιέσαι μικρέ μου αναγνώστη που καταλήγει αυτή η ανταλλαγή κοσμοθεωριών ανάμεσα σε δύο προβληματικούς;
Θα σου απαντήσω λοιπόν...
(SPOILER)
Η Hannah σφάζει σαν αρνί τον Πορνο-Μπάτμαν με τον οποίο ήταν παντρεμένη και καταλήγει να σαπίσει στην ψειρού, ενώ ο γλυκός Joseph κόβει το αλκοόλ και τις μπαρότσαρκες για να γίνει χρήστης τσαγιού (!) και να αρχίσει τις επισκέψεις στο νεκροταφείο αφήνοντας λουλούδια στον τάφο του φίλου του. 
Ρε πάτε καλά!
Αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί Happy Ending μόνο από τη γριά μάνα ενός πρεζάκια!
Ακόμη και ο πρεζάκιας θα έκλαιγε με λυγμούς από τη στεναχώρια και αυτό πιθανότατα θα τον οδηγούσε στη μοιραία δόση...
Όπως και να έχει όμως, εμείς αγαπήσαμε το συγκεκριμένο ταινιάκι και επειδή είμαστε αντισυμβατικά και ολίγον μαλακισμένα όντα, μεθύσαμε με την μαυρίλα και τον Βρετανικό πεσιμισμό του "ψαρά" Considine που ότι ήταν να πει σχετικά, το ξεδίπλωσε σαν γιαπωνέζικη βεντάλια στο μεγάλο πανί.
Ε και ναι λοιπόν, έχει και το δίκιο του... 
Ένα σκυλί είναι όπως το μάθεις...

3,4 / 5

Alternative Title: Gamostavros
Alternative Soundtrack: Fuck You - Archive
Tags: Homo Sapiens , Ψωλοβρόντης, Τσουκαλάς, Πρεζάκιας, Κοροκό
Σου Άρεσε: Πεσιμιστής και μονόχνοτος παπάρας όπως είσαι ταυτίστηκες με τον πρωταγωνιστή. Αγαπημένο σου χρώμα το μπλε σκούρο και ιδανική γυναίκα για εσένα η μουγκή καθυστερημένη γκουβερνάντα του ανιψιού σου. Το αλκοόλ είναι ο καλύτερος σου φίλος και μάλλον θα παραμείνει ο μοναδικός...
Δεν σου Άρεσε: Κοίτα, καταλαβαίνω ότι το να παρακολουθείς μια ταινία που δεν σε κάνει να χαμογελάς κάπου σε κουράζει γιατί σου προκαλεί άσχημα συναισθήματα. 
Από την άλλη όταν χαμογελάς εσύ, συνήθως η ταινία που προβάλλεται απευθύνεται σε ηλικιακές κατηγορίες 2-10 ετών οπότε δεν αρέσει σε εμάς τους λίγο μεγαλύτερους... 

Έτσι λοιπόν για να μην υπάρξει περαιτέρω πρόβλημα και για να μην διασταυρώνονται συχνά οι δρόμοι μας στις κινηματογραφικές αίθουσες θα σε παρακαλούσα όταν πέσει η νύχτα να πάρεις την οδοντόβουρτσα σου και να πας να πλύνεις τα δόντια σου πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές ενώ οι προβολείς του τρένου θα πλησιάζουν με ταχύτητα κατά πάνω σου. 
Ζήσε την εμπειρία με μια Colgate Triple Action.
Δεν θα μείνει ούτε ίχνος...

PieRRot Le Fou

RaShoMoN (1950)

Plot: Ένα αποτρόπαιο έγκλημα και τα επακόλουθα του εξιστορούνται από διαφορετικές οπτικές γωνίες

A.K.A. / Η Γκέισα κι ο Σαμουράι (Gre)

Dir / Akira Kurosawa

Act / Toshiro Mifune, Machiko Kyo, Masayuki Mori, Takashi Shimura, Minoru Chiaki, Kichjiro Ueda

"Είναι τρομακτικό! Αν οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο, αυτή η γη δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια κόλαση"!  Λόγια ενός από τους χαρακτήρες της ταινίας απευθυνόμενος προς τους δύο συνομιλητές του.

"Rashomon" στα Ιαπωνικά δεν σημαίνει τίποτα άλλο από "Πύλες της Κολάσεως". 

Κεντρικό θέμα στο φιλμ του Kurosawa αποτελεί η πάλη του ανθρώπου ανάμεσα σε ότι θεωρεί ηθικές καταβολές του μέσα στο κοινωνικό του γίγνεσθαι και στην ιδιοτελή του φύση. 

Μπορεί τελικά ένα ανθρώπινο ον να υπερκεράσει το βουνό της ιδιοτέλειας του προς χάριν ενός γενικότερου καλού η όπως στην περίπτωση μας, της ίδιας της αλήθειας; 

Αυτό είναι το ερώτημα το οποίο θέτει ο Ασιάτης δημιουργός στον θεατή και με αφορμή μια δολοφονία χτίζει από τα θεμέλια τα επιχειρήματα του.

Τέσσερις άνθρωποι και ισάριθμες διαφορετικές μαρτυρίες σχετικά με το ίδιο γεγονός. Ένα δικαστήριο που στήνεται κοντά στον τόπο του εγκλήματος, με τον Kurosawa να χρησιμοποιεί υποκειμενικά πλάνα, θέτοντας τον θεατή στη θέση του δικαστή, ο οποίος πλέον με αυτή την ιδιότητα προσπαθεί να ακολουθήσει τον μίτο της Αριάδνης για να χαθεί τελικά ακόμη περισσότερο στον λαβύρινθο, των αντικρουόμενων μαρτυριών. 

Το ζήτημα με το οποίο καταπιάνεται ο μεγάλος Ιάπωνας έχει ταλαιπωρήσει αιώνες τώρα τον φιλοσοφικό αλλά και λογοτεχνικό κόσμο.

Ο Albert Camus αφιέρωσε ολόκληρο το βιβλίο του " Η Πτώση"  (La Chute) στην παραδοχή πως τελικώς το ανθρώπινο ον είναι προγραμματισμένο να δρα ιδιοτελώς. 
Φυσικά ο Camus εμβαθύνει, μέσω του κεντρικού του ήρωα Jean Batiste, ακόμη περισσότερο στο ζήτημα, αναγνωρίζοντας πως πολλές φορές το προσωπικό συμφέρον συμπλέει με την επικρατούσα "νόρμα" δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο ψευδαισθήσεις του ηθικά καλού... 

Η ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι ανώτερο από την ταπεινή του φύση, είτε πρόκειται για κάποιο αρχιτέκτονα του σύμπαντος, είτε για την πίστη σε μια υπέρ-ηθική που ξεπερνά τις αδυναμίες και τα ένστικτα, ιδιότητες που προσπάθησε άλλωστε να δώσει και ο Πλάτωνας στον Φιλόσοφο - Βασιλιά στην "Πολιτεία", φαίνεται να αποτελεί φυσική ροπή της "ψυχής" ώστε να μην καταρρεύσει υπό το βάρος της ματαιότητας. 

Τελικά αυτό που μένει από το "Rashomon"  δεν είναι τίποτα άλλο παρά η διατήρηση της πίστης μέσα από την ελπίδα πως οι επόμενες γενεές θα γαλουχηθούν με ανώτερα πρότυπα. Ένα νεογέννητο μωρό που κλαίει αποτελεί πάντα μια καλή πρώτη ύλη για λάξευση ώστε να ξεπεράσει τον δικό μας 

ουρανό με το πεπερασμένο ύψος.

Στηριγμένο σε δύο διηγήματα του Ιάπωνα συγγραφέα Ryonosuke Akutagawa (Rashomon-1915, In a Grove-1922) το έργο του Kurosawa χωρίς τεχνικούς εντυπωσιασμούς μας παίρνει από το χέρι για να μας οδηγήσει στα άδυτα της ανθρώπινης υπόστασης. 

Τελικά το ειδεχθές τόσο για τον Kurosawa, όσο για τους αφηγητές - χαρακτήρες όσο και για τον θεατή - δικαστή, δεν είναι το έγκλημα αυτό καθ' εαυτό αλλά η "αποκάλυψη" των αρχέγονων και ζωωδών ενστίκτων του ανθρώπου, τα οποία όχι μόνο δεν έχουν εκλείψει αλλά παραμένοντας καλά κρυμμένα στην μαγνητοταινία του ασυνείδητου, κινούν όλο του, το "είναι".

Τι θα ήταν λοιπόν η ζωή χωρίς την ελπίδα πως ο άνθρωπος είναι κατά βάση "καλός" ; 

"Κόλαση" όπως λέει και στο τέλος ο ιερέας; 
Ίσως όχι ακριβώς κόλαση, αλλά λίγο πριν την κόλαση. 
Στις πύλες της... 

Στο Rashomon...

4,1 / 5

Alternative Title: The Cry of Mankind

Alternative Soundtrack: Yearning the Seeds of a New Dimension / In the Woods

Tags: Camus, Ιδιοτέλεια, Πίστη, Κόλαση, Ελπίδα, Δικαστήριο

Απευθύνεται: 1. Σε Art-Cinema Freaks 2. Σε λάτρεις του Sushi 3. Σε καταθλιπτικούς οπαδούς του Schopenhauer 4. Στον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό

PieRRot Le Fou

ThE RaiD 2 : BeRaNDaL (2014)

Plot: Λίγο καιρό μετά την πρώτη επιδρομή ο Rama αναλαμβάνει την αποστολή να πάει ως μυστικός στους κακοποιούς της Τζακάρτα με απώτερο σκοπό να καταστρέψει το συνδικάτο και παράλληλα να ξεσκεπάσει τη διαφθορά μέσα στο αστυνομικό σώμα.

A.K.A / Επιχείρηση: Χάος 2 (Gre)

Dir / Gareth Evans

Act / Iko Uwais, Arifin Putra, Tio Pakusodewo, Oka Antara, Jullie Estelle, Alex Abbad

Πρώτο sequel της πολύ επιτυχημένης (Ινδονησιακής παραγωγής) ταινίας του Gareth Evans, το

“The Raid 2:Berandal” συνεχίζει στην ίδια ευθεία νοητή ιστορική γραμμή, με τον ήρωά  μας να κλιμακώνει τον αγώνα του, εναντίον του εγκλήματος ενώ πλέον στο παιχνίδι εμπλέκονται όχι μόνο «βρώμικοι μπάτσοι» αλλά και πολιτικά πρόσωπα  …

Το "The Raid : Redemption" (Serbuan Maut) είχε δημιουργήσει αυξημένες προσδοκίες, και όμως οι συντελεστές τις ταινίας όχι μόνο στέκονται στο ύψος των απαιτήσεων αλλά προχωράνε και ένα βήμα παραπέρα δημιουργώντας μια ταινία που κάνει τους οπαδούς των ταινιών δράσης να νοιώθουν ότι τα Χριστούγεννα ήρθαν πιο νωρίς.

 Τα πράγματα που κυλάνε ρολόι από την πρώτη ταινία συνεχίζουν και εδώ δίνουν το παρών. 

Πρώτα από όλα οι χορογραφίες για άλλη μια φορά είναι φροντισμένες όσο δεν πάει. Ο Gareth Evans χτίζει τους χαρακτήρες του συνοπτικά αλλά σε καμιά περίπτωση διεκπεραιωτικά και το exposition είναι στην ίδια λογική και αυτό, όπως αρμόζει σε μια τέτοιου είδους ταινία, υποστηριζόμενο από αξιοπρεπείς και πιστευτές ερμηνείες.

Στο Raid 2 απλά η παραγωγή είναι μεγαλύτερη και η πλοκή έχει την δομή και την λογική κλασσικών ταινιών μαφίας όπου αν έβαζες στη θέση των πολεμικών τεχνών περίστροφα θα μπορούσε άνετα να ήταν μια ταινία του παλιού καλού John Woo.

 Οι Αμερικάνοι το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να κρατήσουν σημειώσεις για το χτίσιμο και την παραγωγή της ταινίας όπως και για το τι εστί sequel. 

Για να κάνουν κάτι αντίστοιχο στο μαγικό κόσμο του Holywood θα έπρεπε να ξοδέψουν πάνω από 100.000.000 ντόλαρς και στο τέλος να αναγκαστούν να κόψουν το αίμα, βία και να ακούσουν τις συμβουλές του executive του studio που θέλει να λέει «αντρικές» ατάκες ο πρωταγωνιστής (αλλά να μη βρίζει κιόλας)… ε δεν κάνεις δουλειά έτσι. 

Άσε που δεν θα έβρισκαν κανένα γνωστό ηθοποιό με τις απαραίτητες αθλητικές ικανότητες (όχι, σε έξι μήνες προπαραγωγής δεν γίνεσαι ούτε Yayan Ruhian ούτε Iko Uwais.

           4.0 / 5

Alternative title : Raid 2: We Have More Money to Spend On.

Alternative soundtrack:Hell Awaits - Slayer

Tags: Action, Overkill, Death, Blood, Violence, Action, Blood, Action.

 MaNNi